Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας μας.

 Πριν από λίγες ημέρες έλαβα ένα email από ένα γνωστό και συνάδελφο σχετικά με ένα άρθρο που αφορούσε τη καταδίκη υψηλόβαθμων εφοριακών για διαφθορά. Δράττοντας την ευκαιρία, θέλησα να αναρτήσω το παρόν κείμενο στο ιστολόγιο που διατηρώ μαζί με καλούς φίλους και συναδέλφους. Σκοπός μου είναι να αναφερθώ στο μεγαλύτερο από τα ελλείμματα που εντοπίζω να έχει αυτή η χώρα: το αίσθημα αλλά και την ουσιαστική ύπαρξη της Δικαιοσύνης και της Αξιοκρατίας. Πρόκειται για δύο έννοιες ταυτόσημες, δυο «δίδυμες αδερφές», δυο συνοδοιπόρους, δύο πράγματα που είτε τα έχεις μαζί, είτε δεν τα έχεις καθόλου.

 Προτού όμως εκφέρω την δική μου άποψη για τη κατάσταση που επικρατεί, τη γνώμη που σχηματίζουμε οι πολίτες για τη δικαιοσύνη και αξιοκρατία, αλλά και τις επιπτώσεις της όλης αυτής κατάστασης, παραθέτω επιγραμματικά το περιεχόμενο του άρθρου. Χάρη λοιπόν στις επίμονες προσπάθειες της συνταξιούχου πλέον – εφοριακού υπαλλήλου κ. Κυριακάκη, ύστερα από πολυετή δικαστήρια και το γεγονός ότι η κ. Κυριακάκη «υπέστη επί σειρά ετών πειθαρχικές και ποινικές διώξεις», και αφού χρειάστηκε πρώτα να ξανανοίξει η υπόθεση από τον Άρειο Πάγο, επιτέλους η υπόθεση τελεσιδίκησε. Σύμφωνα με το άρθρο, «Σε κάθειρξη 70 ετών καταδικάστηκαν τη Δευτέρα από το Ε' Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επτά νυν και πρώην εφοριακοί με βίλες και offshore - τέσσερις από τους οποίους είναι διευθυντές εφοριών -, που κρίθηκαν ένοχοι για απιστία σε βαθμό κακουργήματος, καθώς φέρονται ότι προκάλεσαν στο Δημόσιο ζημιά που άγγιζε τα 28 εκατ. ευρώ.». 

 Διαβάζοντας έως εδώ ίσως κάποιος να αισθανόταν δικαιωμένος εκ του αποτελέσματος. Όμως πριν φτάσουμε ως εδώ είχαν προηγηθεί ποινικές κυρώσεις εναντίον της κ. Κυριακάκη καθώς επίσης απαλλαγή των κατηγορουμένων από το Εφετείο Κακουργημάτων δύο φορές. Εν τούτοις, το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν έχει αποκατασταθεί κατά την άποψή μου· οι καταδικασθέντες αφέθησαν ελεύθεροι με τους περιοριστικούς όρους της υποχρεωτικής εμφάνισης το πρώτο πενθήμερο του μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, και της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα. Για την ιστορία, στην υπόθεση των εφοριακών επίκειται και νέα σειρά δικαστηρίων, αυτή τη φορά για την αποζημίωση του Ελληνικού Δημοσίου από τα πολιτικά δικαστήρια.

 Πιο πολύ και από τη φυλάκιση των των επίορκων λειτουργών (ο χαρακτηρισμός γίνεται πάντα σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις) ως έμπρακτη τιμωρία σε υποθέσεις όπως αυτή ή του πρώην υπουργού Άκη Τσοχατζόπουλου, θα ήθελα να δω την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων που αποκτήθηκαν αποδεδειγμένα παράνομα. Φυσικά, σε ένα ευνομούμενο κράτος δεν είμαι ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος αρμόδιος για αυτό πέραν της ανεξάρτητης (;) δικαιοσύνης.

 Με δεδομένο το πόσο σημαντική είναι μια απόφαση σε επίπεδο εφετείου, δημιουργείται στους μη γνώστες της νομικής επιστήμης όπως και εγώ, το ερώτημα του εάν και κατά πόσο αποδίδεται η σωστά η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα. Έχει δημιουργηθεί η ευρεία αίσθηση ότι για να προχωρήσει η δικαιοδύνη σε τέτοιες αποφάσεις πρέπει τα πράγματα να φτάσουν στο αμήν (βλ. αυτοκάθαρση δικαιοσύνης στη υπόθεση του παραδικαστικού κυκλώματος) ή το να υπάρχει πολιτική βούληση. Ιδιαίτερα δε το τελευταίο με φοβίζει καθότι η δικαιοσύνη είναι ο ένας από τους τρις ανεξάρτητους και ισάξιους συνταγματικά κατοχυρωμένους θεσμούς. Με εκνευρίζει δε ως πολίτη αφάνταστα η φράση που ακούγεται κατά καιρούς ή γράφεται, ότι δηλαδή ο τάδε ή ο δείνα δικαστικός λειτουργός «μίλησε με τον πολικό του προϊστάμενο». Αυτό υποδηλώνει ότι ο δικαστικός είναι ενας υφιστάμενος του εκάστοτε υπουργού. Αρέσκομαι στο να λέω για αυτές τις περιπτώσεις ότι οι δικαστικοί πρέπει να απαιτούν, όχι να επετούν. Το αίσθημα της δικαιοσύνης μέσα μου κλονίζεται δε ακόμα περισσότερο όταν ανακαλώ στο μυαλό μου το πώς εκλέγεται ο/η πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ.ο.κ., καθ'υπόδειξη της εκάστοτε κυβέρνησης και της Βουλής.

 Εν κατακλείδι λοιπόν, όσο υποθέσεις όπως εν λόγω δεν προχωρούν γρήγορα, χρειάζεται να περάσουν από χίλια μύρια κύματα, και πρέπει να βρεθεί ένας επίμονος «τρελός» να το κυνηγήσει, το αίσθημα της δικαιοσύνης θα παραμένει μέσα μου πληγωμένο – όπως πιστεύω και σε πολλούς. Η δικαιοσύνη πρέπει να γίνει πραγματικά ανεξάρτητη, με εσωτερικές δικλείδες ασφαλείας και τη διακριτική «βοήθεια» από τη δημοσιογραφική έρευνα και τις άλλες δύο εξουσίες, πάντα εντός θεσμικών πλαισίων. Επίσης, είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει πολύ πιο γρήγορη, χωρίς φυσικά εκπτώσεις στην απονομή δικαιοσύνης και την ύπαρξη εξιλαστήριων θυμάτων.

 Με δεδομένο ότι μπαίνω σε «αχαρτογράφητα νερά» για έναν επιστήμονα πληροφορικής σταματώ εδώ. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πως κινούνται τα γρανάζια της δικαιοσύνης. Ως σκεπτόμενος πολίτης όμως που τον ενδιαφέρουν τα κοινά, έχει ανοιχτά μάτια και ευήκοα αφτιά, έχω να πω εμφατικά ότι όσο δεν βλέπουμε την αξιοκρατία γύρω μας στη πράξη, από το γεγονός ότι κάποιος έχει επαγγελματική ανέλιξη λόγω «μέσου» μέχρι το ότι σβήνονται κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα, τόσο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα σε αυτή τη χώρα. Και δεν πρόκειται να αλλάξει διότι είτε θα γίνεις μέρος του συστήματος, είτε θα συμβιβαστείς με αυτό, είτε θα είσαι γραφικός και αδικημένος. Ο πιο αδικημένος όμως θα είναι το ίδιο το κοινωνικό σύνολο το οποίο δεν επωφελείται ούτε του δημόσιου πλούτου (βλέπε καταχράσεις), ούτε από τους πλέον άξιους ανθρώπους οι οποίοι στη κατάλληλη θέση θα ήταν και πιο παραγωγικοί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Δεν είναι τυχαίο το πώς φτάσαμε ως χώρα στη διάλυση που βιώνουμε σήμερα.


Ξενοφών Βασιλάκος,
Υ.Δ. του Ο.Π.Α.
11 Ιουλίου 2012 

2 σχόλια:

Ξενοφών Βασιλάκος είπε...

Και ένα απλό παράδειγμα: http://www.skai.gr/news/greece/article/207891/el-katavati-tha-katatethei-aitisi-gia-kleisimo-tis-haluvourgias-/

Τι παράνομη η ενέργεια του σωματίου να κλείσει το εργοστάσιο, τι μη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και η ουσία είναι ότι δεν ισχύει ο νόμος στη πράξη.

Nikos Fotiou είπε...

Το τι γίνεται στην Χαλυβουργία είναι η πιο απτή εικόνα της κατάντιας του πληρωμένου συνδικαλισμού