Έτσι εξηγούνται πολλά

Άρθρο 74 του Συντάγματος, παράγραφος 5:

[...]Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση[...]

 Σχέδιο  νόμου για την  Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία και άλλες διατάξεις του υπουργείου παιδείας προς συζήτηση και ψήφιση στην βουλή. Ο πρώην υπουργός παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος κατέθεσε σε αυτό το νομοσχέδιο τροπολογία για τα καταστήματα στο Μικρολίμανο. Μάλιστα το διαφημίζει περιχαρής και στην προσωπική του σελίδα, όπως φαίνεται από το screenshot που τραβήχτηκε στις 27-11-2014

Η προσωπική σελίδα του Κ. Αρβανιτόπουλου με την τροπολογία στο νομοσχέδιο για την Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία

Δεδομένου ότι η βουλή σέβεται το σύνταγμα, δεν μπορεί κανείς παρά να συμπεράνει πως τα μαγαζιά στο Μικρολίμανο έχουν σχέση με την έρευνα, την τεχνολογική ανάπτυξη και καινοτομία στην Ελλάδα. Και αυτό εξηγεί πολλά. Κυρίως όμως εξηγεί γιατί έχουμε παιδεία, επιπέδου καφενείου.

Υ.Γ. Για το ίδιο νομοσχέδιο κατατέθηκε τροπολογία για την ρύθμιση των βοσκοτόπων... 

Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών που ονειρευόμαστε

Στις 17 Απριλίου θα πραγματοποιηθούν οι φοιτητικές εκλογές. Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν λάβει θέση "μάχης". Ήδη, εδώ και πολλές ημέρες, ένα τεράστιο πανό καλύπτει την πρόσοψη  του κεντρικού κτιρίου του  Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α.).

Στις 23 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί μια ημερίδα στο Ο.Π.Α. όπου θα παρουσιαστεί το ερευνητικό έργο των ερευνητών του Πανεπιστημίου που χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα Ηράκλειτος ΙΙ. Για την προβολή της εκδήλωσης υπάρχει μια μικρή αφίσα (μέγεθος Α4) και στάλθηκαν μία-δύο ηλεκτρονικές ανακοινώσεις.

Τι παράδοξο λοιπόν: Από τη μια μεριά οι φοιτητικές παρατάξεις, με τις αμφιλεγόμενες δράσεις και δραστηριότητές τους, έχουν καταλάβει με το "έτσι θέλω" και με την ανοχή των αρχών του Πανεπιστημίου την πρόσοψη του κεντρικού κτιρίου του Ο.Π.Α. Από την άλλη μεριά οι ερευνητές, που κάτω από εξαιρετικά αντίξοοες συνθήκες (ρωτήστε ένα γνωστό σας ερευνητή για να σας περιγράψει τη γραφειοκρατική διαδικασία για να εγκριθούν τα μάλλον πενιχρά κονδύλια για να προχωρησει την έρευνά του) παράγουν υψηλής στάθμης έργο όπως αποδεικνύεται από τις εργασίες τους σε υψηλού κύρους διεθνή περιοδικά συνέδρια, αρκούνται σε μια μικρή αφίσα (που σύντομα θα καλυφθεί και αυτή από μια αφίσα φοιτητικής παράταξης).

Με τη βοήθεια λοιπόν της τεχνολογίας, παρουσιάζουμε την εικόνα που ονειρευόμαστε για το Πανεπιστήμιο. Μια εικόνα-ελπίδα αλλαγής και ανάπτυξης όπου οι άξιοι άνθρωποι έρχονται στο προσκήνιο και θα έπρεπε να αποτελούν την εικόνα κάθε Πανεπιστημίου προς τα έξω.

Νίκος Φωτίου, Χρήστος Τσιλόπουλος, Βαγγέλης Δούρος, Ξενοφών Βασιλάκος

1973-2011: «Εδώ Πολυτεχνείο!-Αιδώ Πολυτεχνείο!»

Ξενοφών Βασιλάκος, Βαγγέλης Δούρος, Νίκος Φωτίου

Υποψήφιοι Διδάκτορες στο Τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Αλήθεια, τι (και πώς) γιορτάζουμε στις (τη) 17 Νοεμβρίου; Το κεντρικό κτήριο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών παρέμεινε κλειστό 15-17 Νοεμβρίου http://www.aueb.gr/pages/news/anakoinosi_item.php?catid=2&index=1 με τις δυνάμεις της αστυνομίας να αναλαμβάνουν τη φύλαξή του (προστατεύοντάς το από ποιους;). Η Υπουργός Παιδείας αρνήθηκε να καταθέσει στεφάνι στο ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου επειδή «…- με τις συνθήκες που δημιουργούν εδώ και χρόνια οι εκτός δημοκρατικών ορίων ενέργειες δυναμικών μειοψηφιών- δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνονται καταθέσεις στεφάνων με τη συνοδεία είτε της αστυνομίας είτε των κομματικών υποστηρικτών» http://www.minedu.gov.gr/grafeio-typou/deltia-typoy/16-11-11-dilosi-tis-ypoyrgoy-paideias-gia-tin-38i-epeteio-toy-polytexneioy.html. 7000 αστυνομικοί περιπολούσαν στους δρόμους για την αποφυγή επεισοδίων. Η νεολαία του ΠΑΣΟΚ δίνει μάχη για τη διατήρηση του λάφυρού της, της ματωμένης σημαίας της εξέγερσης. Εικόνες τουλάχιστον θλιβερές…

Πριν 38 χρόνια άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους διεκδικώντας ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Και τώρα; Τώρα ο φόβος των επεισοδίων δε μας επιτρέπει να αφήσουμε ανοιχτά τα Πανεπιστήμια για να τους τιμήσουμε!

Μήπως τελικά δώσαμε μεγαλύτερη έμφαση στο ψωμί; Μήπως επιτρέψαμε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες να αναλάβουν «εργολαβικά» μας «σώσουν»; Μήπως είναι που κάποιοι πάση θυσία πρέπει να παρουσιαστούν ως μνημειώδες κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου; Η ουσία είναι μία: χρειαζόμαστε ένα «νέο Πολυτεχνείο»! Ένα Πολυτεχνείο που θα αποβάλλει και θα περιθωριοποιήσει τις χούντες της καθημερινότητάς μας, των ονείρων μας, των δικαιωμάτων μας. Ένα Πολυτεχνείο που θα απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις αυτού του τόπου, τοποθετώντας στο περιθώριο τους φασίστες της διπλανής πόρτας που καπηλεύονται κάθε εκδήλωση παιδείας και ελευθερίας.

Οι αγώνες των «ανώνυμων» Ελλήνων που βροντοφώναξαν «κάτω η Χούντα» πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Οι απλοί αυτοί αγωνιστές αποσύρθηκαν από το προσκήνιο αρνούμενοι να εξαργυρώσουν τον  ηρωισμό τους. Άφησαν έτσι πεδίο δόξης λαμπρό για τους άλλους «αγωνιστές» να μιλάνε εξ ονόματός τους/μας. Και εμείς παρατηρούμε αποσβολωμένοι κάθε λογής (κακώς εννοούμενη) συντεχνία (συνδικαλιστές, αντιεξουσιαστές, κομματικές νεολαίες, κατ’ επάγγελμα αντιπρόσωποι του έθνους) να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί για εμάς χωρίς εμάς: Οι επί παντός επιστητού φωνές τους όμως δε μας εκφράζουν, για αυτό πρέπει να έρθει η ώρα που θα ακουστούν οι δικές μας φωνές. Αντλώντας δύναμη από τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για κάτι καλύτερο, δεν μπορεί παρά να έρθει η ώρα που θα φωνάξουμε και εμείς το δικό μας «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ίσως αυτή τη φορά όχι με αυτή τη σειρά