Σκέψεις για την πρόοδο

"Competition swimming pool block" by Rufino Uribe

Κολυμβητήριο Ηλιούπολης, Τετάρτη πρωί με αρκετό κόσμο στη πισίνα. 3 λεωφορεία ενός "κέντρου διημέρευσης και ημερήσιας φροντίδας Α.Μ.Ε.Α" φτάνουν και αφήνουν καμιά 20αριά άτομα κάθε ηλικίας και φύλου. Μερικοί από αυτούς βάζουν μαγιό και μπαίνουν στη πισίνα, αρκετοί όμως, είτε επειδή φοβούνται είτε επειδή κρυώνουν, κάθονται με τα ρούχα τους, σχεδόν σαν αγάλματα, σε ένα παγκάκι δίπλα στο νερό. Ο κόσμος που κολυμπάει τους κοιτάζει με θλιμμένο βλέμμα, ενώ ακούω μερικούς που μουρμουράνε "τα κακόμοιρα".

Ξαφνικά ένα παιδί με μαγιό βγαίνει από τα αποδυτήρια και αντί να πέσει όπως οι υπόλοιποι στο νερό από τα πλάγια, ξεφεύγει από τη προπονήτρια και ανεβαίνει πάνω στο βατήρα. Οι υπόλοιποι που κάθονται στο παγκάκι, σαν να τους χτύπησε ρεύμα, πετάγονται και αρχίζουν να φωνάζουν "πήδα", "κάνε βουτιά". Εκείνος, κοιτάζει την προπονήτρια σαν να περιμένει να του πει έλα πίσω, αλλά εκείνη βλέποντας την χαρά των υπολοίπων του λέει σαν να τον προκαλεί "άντε ρε συ πήδα να σε δω". Ήταν φανερό πως ξαφνιάστηκε από την προτροπή της προπονήτριας, κάνει να κατέβει αλλά τελικά παίρνει φόρα και κάνει μια εντυπωσιακή "μπόμπα". Αυτοί που ήταν στο παγκάκι, όρθιοι τώρα, βαράνε παλαμάκια με όλη την δύναμη τους και γελάνε τόσο δυνατά που σίγουρα ακούγονται στα διπλανά σπίτια. Ξαφνικά το περίλυπο βλέμμα εξαφανίστηκε από όλους στην πισίνα, όλοι γελούσαν ενώ μερικοί φώναζαν μπράβο και χειροκροτούσαν. Σαν να ξαφνιάστηκαν που ανακάλυψαν ότι ο κόσμος στο παγκάκι δεν ήταν άψυχος. Δεν ξανά άκουσα κάποιον να λέει "τα κακόμοιρα".

Εμείς οι Έλληνες πιστεύω είμαστε εγωιστές και πάντα κοιτάζουμε τον εαυτό μας. Και ίσως για αυτό να μην έχουν προοδέυσει αρκετά τα τελευταία χρόνια: γιατί κάνουμε μόνο ότι χρειάζεται για να είμαστε εμείς καλά. Όσο όμως σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας, δεν πρόκειται να "ανεβούμε στο βατήρα" και να κάνουμε την εντυπωσιακή βουτιά. Γιατί στο βατήρα δεν ανεβαίνεις για να πάρεις καλύτερο iphone ή για να φας σε ένα καλύτερο εστιατόριο. Στο βατήρα ανεβαίνεις για όλους αυτούς που είτε φοβούνται είτε δεν μπορούν, και αυτό θέλει θάρρος. Και μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά ακόμη και ένας αν το κάνει ίσως είναι αρκετό για να πάρει "τα πάνω της" όλη η ομάδα.

Ο φερετζές του υποκριτή

Να ξεκαθαρίσω το εξής: δεν υπάρχει περιούσιος λαός, όλοι γεννιόμαστε ίσοι, με τα ίδια δικαιώματα, υποχρεώσεις και δυνατότητες. Και αυτή την ισότητα πρέπει να την διεκδικούμε και να την υπερασπιζόμαστε. Υπό αυτό το πρίσμα ο Κατίδης πρέπει να τιμωρηθεί.

Από την άλλη οι αντιδράσεις για αυτό το περιστατικό είναι για γέλια και για κλάματα, από την απόφαση της ΕΠΟ, που συνεδρίασε άρον άρον μετά τον αγώνα, μέχρι τις ανακοινώσεις τον κομμάτων.

Μπορεί να ανεχόμαστε ένα χρεοκοπημένο, πουλημένο, στημένο πρωτάθλημα, μπορεί η αλητεία των "οργανωμένων" να εκφράζεται κάθε στιγμή με τον πιο βίαιο τρόπο με την ανοχή κράτους και ομάδων, μπορεί η μέση οικογένεια να φοβάται να στείλει το παιδί της στο γήπεδο, μπορεί ο 18χρονος ντοπαρισμένος παίχτης της ΑΕΚ Αρκούδας να τιμωρήθηκε με μόλις 10 μήνες ποινή (με προοπτική να γίνει ακόμη μικρότερη), ο Κατίδης όμως δεν θα περάσει.

Μπορεί ο αθλητισμός μας να έχει γίνει διεθνώς ρεζίλι με τα κρούσματα ντόπινγκ, και τα δήθεν τρακαρίσματα, μπορεί οι ντοπαρισμένοι αθλητές να παίζουν ακόμη σε σποτάκια της ΕΡΤ για τον "περήφανο ελληνικό αθλητισμό" και να απολαμβάνουν ακόμη τις παροχές του κράτους,   μπορεί οι πισίνες να κλείνου η μία μετά την άλλη λόγω έλλειψης χρημάτων, μπορεί οι εθνικές μας να ταξιδεύουν με λεφτά από την τσέπη τους, σύμφωνα όμως με την ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ:

 "Ο ναζιστικός χαιρετισμός του νεαρού ποδοσφαιριστή Γιώργου Κατίδη θα εικονογραφήσει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, ως η μέγιστη προσβολή στις ανθρώπινες και αθλητικές αξίες και ως πρόκληση στη συλλογική μας μνήμη"

Ο Κατίδης έπρεπε να τιμωρηθεί. Πρέπει να τιμωρηθούν όμως και όλοι αυτοί οι υποκριτές που δήθεν νοιάζονται για τον αθλητισμό και τα αθλητικά ιδεώδη, που βρήκαν τον Κατίδη για να τον κάνουν φερετζέ στις δικές τους αμαρτίες, και να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου για την κατάντια στην οποία έχουν φέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο, και τον ελληνικό αθλητισμό.

Η ...βλακεία δεν πέθανε το '73!

Πολύς ντόρος έχει ξεσπάσει για την απόφαση της αστυνομίας να απαγορεύσει τις συναθροίσεις και τις συγκεντρώσεις στους δρόμους από όπου θα περάσει η Μέργκελ. Πολλοί δεν δίστασαν (συμπεριλαμβανομένων και εκπροσώπων κομμάτων) να μιλήσουν για χούντα.

Ξεκίνησα λοιπόν και εγώ να ανταλλάσσω μηνύματα με έναν άγνωστο ο οποίος διατυμπάνιζε πως έχουμε χούντα. Του έστειλα, κάποια στιγμή, το βίντεο από την επίθεση αντιεξουσιαστών στον Watson κατά την ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας ( το βίντεο ξέθαψε ο συν-blogger Mr. Potato Head και βρίσκεται στο τέλος του άρθρου). Ο Watson για όσους δεν γνωρίζουν είναι νομπελίστας βιολόγος που συνέβαλε στην ανακάλυψη του DNA.  Η εν λόγω ομάδα θεώρησε πως κάποια δήλωση του Watson είναι ρατσιστική και με την βία διέκοψε την ομιλία του.

Η απάντηση του συνομιλητή μου, πριν του διευκρινίσω γιατί έγινε η επίθεση, ήταν "δεν καταλαβαίνω τι συγκρίνεις.. τη θεσμοθετημένη βία του κράτους που παραπέμπει σε απολυταρχικά καθεστώτα, με την απερισκέπτη παρατραβηγμένη αντίδραση ορισμένων θερμοκέφαλων νεαρών;" όταν δε του εξήγησα γιατί έγινε η επίθεση απάντησε: "Μπορείς και επιτρέπεται να περιορίσεις την έκφραση ενός φασίστα (ή αν θες οποιουδήποτε διαδίδει το μίσος και την έχθρα) χωρίς να γίνεις και εσύ φασίστας;" Με λίγα λόγια ο συνομιλητής μου, που κραύγαζε για την χούντα, ισχυρίζεται πως μπορείς με φασιστικό τρόπο να στερήσεις το δικαίωμα του λόγου από κάποιον που θεωρείς φασίστα! Και το χειρότερο: ακόμη και στον κατεξοχήν χώρο διακίνησης ιδεών, το Πανεπιστήμιο!

Θα συμφωνήσω, η βία του αντιεξουσιαστή δεν είναι ίδια με την βία του οργάνου του κράτους (δηλ. του αστυνομικού). Όμως αυτός που αποδέχεται την πρώτη μορφή βίας, είναι εξίσου βλάκας και επικίνδυνος με αυτόν που αποδέχεται την τελευταία.

Επίσης είναι δύο φορές βλάκας αυτός που από την μια κραυγάζεις πως η Χούντα δεν τελείωσε το '73 και από την άλλη αποδέχεται την βίαιη στέρηση του δικαιώματος του λόγου, και ειδικά μέσα σε ένα πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς διαπιστώνω πως πολύς κόσμος φοράει ιδεολογικές παρωπίδες και αρνείται  να δει την σφαιρική εικόνα μιας κοινωνίας που παρακμάζει. Αν δεν απαλλαγούμε όμως από αυτές, αν δεν αρχίσουμε να συζητάμε με ανθρώπους που έχουν διαφορετική ιδεολογία από εμάς και εάν δεν δούμε από κριτική ματιά πρώτα από όλα τις ίδιες μας τις απόψεις, δεν θα αποκτήσουμε το ανοικτό εκείνο μυαλό που χρειάζεται για να έλθει η αλλαγή.

Γιατί όπως έχουν πει και κάποιοι σοφοί (αυτοί δηλαδή που υπογράφουν αυτό το blog :) ) "η Ελλάδα χρεοκόπησε πρώτα ως κοινωνία"