Σκατά στον τάφο σας

Ίσως κάποτε να μετανιώσω για αυτό το post. Ίσως να έχω γίνει υπερευαίσθητος τώρα που έγινα πατέρας. Νομίζω όμως πως δεν πρέπει να υπάρχει στον κόσμο αυτό μεγαλύτερος πόνος από αυτόν του γονιού που χάνει το παιδί του. Πόσω μάλλον όταν αυτό γίνεται με ένα τόσο φριχτό τρόπο.

Μπροστά σε αυτό το πόνο, οι άνθρωποι με εξουσία πρέπει να σωπαίνουν, να σκύβουν το κεφάλι, να παρηγορούν, να ζητάνε συγνώμη ακόμη και αν δεν φταίνε,  να δημιουργούν ελπίδες. Δεν μπορώ να καταλάβω τι πάστα ανθρώπου είναι αυτός που μπροστά σε τέτοιες στιγμές μιλάει για "τιμωρία Θεού", για την "δικαίωση της δεξιάς", αυτός που κατηγορεί του νεκρούς, αυτός που πιστεύει πως όλα πήγαν καλά και χωρίς κανένα λάθος, αυτός που τάζει διορισμούς, αυτός που υπόσχεται γκρέμισμα σπιτιών. Αυτός που βάζει την καριέρα του πάνω από τον πόνο του γονιού που χάνει το παιδί του.

Με την απειροελάχιστη πολίτικη ορθότητα που μου έχει απομένει θέλω να πω στον Αμβρόσιο, στον Άδωνη, στον Τόσκα, στον Κουρουμπλή, στον Σπρίτζη, στον Σκουρλέτη: "σκατά στον τάφο σας ξεφτιλισμένοι". Ακόμη σε όλους αυτούς που θα τους στηρίξουν: "ζώα ήσασταν, ζώα είσαστε και ζώα θα παραμείνετε"  

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μ****ς

Μάρτιος 2017, σχεδόν ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νέου ασφαλιστικού και 3 μήνες μετά την έναρξη της εφαρμογής του, ο ΕΦΚΑ ανοίγει την πλατφόρμα που επιτρέπει στους εργοδότες να δηλώσουν τους υπαλλήλους που απασχολούν με μπλοκάκι. Ενώ θα περίμενε κάποιος μια απολογητική ανακοίνωση για την καθυστέρηση, από τον ΕΦΚΑ ανακοινώθηκε αυτό. Μερικά highlights:

Εργαζόμενοι που πρόσφεραν υπηρεσίες και είχαν στην πραγματικότητα σχέση εξαρτημένης εργασίας αναγκάζονταν κάτω από την πίεση των εργοδοτών και με το φόβο της ανεργίας [...]

Αυτή η κατάσταση, που ήταν, βέβαια, "παράνομη" και σαφώς εκμεταλλευτική αλλά και ασύμφορη συνολικά για τον κόσμο της εργασίας, επιβλήθηκε, σταδιακά και μεθοδευμένα από όσους προσδοκούσαν οφέλη από την απορύθμιση της εργασία [...]

Και για να έχουν "και την πίττα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο", που σημαίνει και την εργασία ρυθμιστή και την ασφάλιση ένοχη πυροδότησαν μια έντυπη και ψηφιακή εκστρατεία σύγχυσης και αποπροσανατολισμο [...]

Αναρωτιέμαι λοιπόν.

• Γνωρίζουν εκεί στον ΕΦΚΑ πως ένας τέτοιος εργοδότης είναι και το κράτος; 
• Γνωρίζουν πως φορείς όπως τα πανεπιστήμια απασχολούν με αυτό το "παράνομο και σαφώς εκμεταλλευτικό τρόπο"  δεκάδες εργαζόμενους;
• Γνωρίζουν μήπως πως εξαιτίας των καθυστερήσεών τους όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι μέχρι και σήμερα (Μάιος) είναι απλήρωτοι;

Εδώ λοιπόν είναι που κολλάει το γνωστό τραγούδι του Γ. Μηλιώκα.

Δεν θα μιλήσω ξανά με τον Βαγγέλη

Με τον Βαγγέλη μεγαλώσαμε (επιστημονικά) μαζί, στην ίδια (επιστημονική) οικογένεια, με τον ίδιο (επιστημονικό) πατέρα. Ο Βαγγέλης αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό. Αφού έκανε μια στάση στο Παρίσι, ο Βαγγέλης κατέληξε στη Γερμανική πόλη Ααχεν και στο ομώνυμο πανεπιστήμιο.  Η μοίρα τα έφερε μάλιστα να βρεθούμε στο ίδιο ευρωπαϊκό έργο και οι δύο πλέον ως ερευνητές. Συναντήθηκα λοιπόν με το Βαγγέλη και εκεί που πίναμε τη μπύρα μας μου εξηγούσε τα βήματα που χρειάζονται για να πληρωθεί από το πανεπιστήμιο του:

• Βήμα 1: Υπογράφει μια σύμβαση
• Βήμα 2: Κάθε μήνα μπαίνει ο μισθός του στη τράπεζα 

Αναλογίστηκα λοιπόν τι χρειάζομαι να κάνω εγώ (και λίγο πολύ ο κάθε ερευνητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο)

• Προεργασία: Έναρξη επαγγέλματος, εγγράφη σε ασφαλιστικό ταμείο, έκδοση σφραγίδας
• Βήμα 1: Υπογραφή σύμβασης
• Βήμα 2: Περίπου κάθε 2 μήνες για την πληρωμή:
• Βήμα 2α: Έκδοση ασφαλιστικής ενημερότητας
• Βήμα 2β: Έκδοση φορολογικής ενημερότητας
• Βήμα 2γ: Έκδοση σχετικού τιμολογίου και αποστολή όλων στον υπεύθυνο έργου
• Βήμα 3: Συμπλήρωση Μ.Υ.Φ. στο taxis
• Βήμα 4: Πληρωμή με 20% παρακράτηση
• Βήμα 5: Κάθε τρίμηνο περιοδική δήλωση Φ.Π.Α.
• Βήμα 6: Περίπου κάθε 6 μήνες ασφαλιστικές εισφορές, το ποσό αυξάνεται περιοδικά με τυχαίο τρόπο
• Βήμα 7: Κάθε χρόνο φορολογική δήλωση
• Βήμα 8: Κάθε χρόνο, κατάθεση δικαιολογητικών για επιστροφή μέρους της παρακράτησης
• Μπόνους: Παρακολούθηση του φορολογικού που αλλάζει κάθε χρόνο

Επιπλέον και από το 2017 υπάρχει το δώρο έκπληξη του νέου ασφαλιστικού, για το οποίο παρ όλο που ψηφίστηκε από το καλοκαίρι και ισχύει σχεδόν 2 μήνες τώρα το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει ιδέα πως θα εφαρμοστεί και ως εκ τούτου έχουν σταματήσει όλες οι πληρωμές.

Φυσικά όλα αυτά, τόσο χρόνια τώρα φαίνονται φυσιολογικά. Τα θυμάσαι μόνο όταν πίνεις μια μπύρα με κάποιον σαν το Βαγγέλη, κάποιον δηλαδή που κάνει την ίδια δουλειά με σενα, πληρώνεται από την ίδια πηγή με σένα, απλά ζει σε μια άλλη χώρα. Και επειδή όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν και επειδή είμαι σε μια ηλικία που η ψυχική μου ηρεμία παίζει ρόλο, το αποφάσισα: ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ 

Χρυσό γαϊδουριάς

Ώρα αιχμής στο The Mall. Έχω από τους ανελκυστήρες υπάρχουν αυτές οι ταμπέλες

Γονείς με καροτσάκια περιμένουν να μπουν για να αλλάξουν όροφο. Όμως μάταια. Και δεν είναι ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στους ανελκυστήρες δεν κατεβαίνουν για να μπει κάποιος με καροτσάκι. Αυτό προϋποθέτει ένα επίπεδο παιδείας που δεν το έχουμε ως λαός. Εν αντιθέσει, εμείς έχουμε ανέβει σε επίπεδο γαϊδουριάς: άτομα χωρίς καρότσι, που περιμένουν και αυτοί τον ανελκυστήρα, μπαίνουν σφήνα και παίρνουν την θέση αυτών με το καρότσι! Και όλα αυτά ενώ ακριβώς μπροστά από τον ανελκυστήρα υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες. 

Αυτοί είμαστε λοιπόν. Προτιμάμε να μην αφήσουμε κάποιον γονιό με καροτσάκι ή κάποιον ανάπηρο (ναι το έχω δει και αυτό!) να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα, γιατί βαριόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τις κυλιόμενες σκάλες!

Η (κακιά) Ελλάδα που αντιστέκεται

Το 2012, εν μέσω κρίσης, θεσπίστηκε μια νέα εταιρικής μορφή: η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ), ή όπως έγινε πιο γνωστή "η εταιρία του 1 ευρώ" ή "η εταιρεία μιας στάσης".

Το σκεπτικό πίσω από αυτή την εταιρική μορφή ήταν να βοηθήσει νέους επιχειρηματίες να ανοίξουν γρήγορα μια νέα, μικρή εταιρεία με πολύ μικρό κόστος.  Το κοινό δηλαδή στο οποίο στόχευε αυτή η μορφή ήταν άτομα που θέλουν να κάνουν μια "startup".

Η εταιρική αυτή μορφή είναι πολύ διαδεδομένη στην Ευρώπη και δεν είναι λίγοι που πιστεύουν πως τέτοιες εταιρείες μπορούν να δώσουν στην ελληνική οικονομία την ώθηση που χρειάζεται για να κάνει ένα βήμα μπροστά. Θα περίμενε κανείς λοιπόν πως ο νομοθέτης θα έβαζε τον καλύτερο του εαυτό, ώστε η διαδικασία σύστασης μιας τέτοιας εταιρείας να ήταν "πρωτοποριακή", εύκολη και γρήγορη, μια διαδικασία που θα αντικατόπτριζε και την Ελλάδα που αλλάζει και εξελίσσεται. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. 

Με μια επίσκεψη στην σελίδα της κυβέρνησης στη διεύθυνση  (με το βαρύγδουπο όνομα) http://www.startupgreece.gov.gr/ πληροφορούμαστε πως για να συσταθεί μια τέτοια εταιρεία πρέπει να πληρωθούν τα εξής:

• το τέλος καταχώρησης στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.Μ.Η) που είναι  10 ευρώ
• το κόστος εγγραφής στο επιμελητήριο, το οποίο καθορίζεται από το εκάστοτε επιμελητήριο
• το Τέλος υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών, το οποίο ανέρχεται σε ποσό 5,80 ευρώ
• το Τέλος υπέρ του Ταμείου Νομικών, το οποίο ανέρχεται σε ποσοστό 0,5% επί του κεφαλαίου

Παρατηρήστε το διπλό τέλος υπέρ των δικηγόρων: τέλος υπέρ των δικηγόρων της Αθήνας και επιπλέον τέλος για το ταμείο Νομικών.

Επιπλέον στην ίδια σελίδα πληροφορούμαστε πως αν η εταιρεία συσταθεί με συμβόλαιο ή κάποιος εταίρος επιθυμεί την παρουσία δικηγόρου, οι αμοιβές του συμβολαιογράφου και του δικηγόρου ορίζονται από τον νόμο.

Δυστυχώς λοιπόν η Ελλάδα που χρεοκόπησε είναι ακόμα εδώ. Όταν σε άλλες χώρες η σύσταση εταιρειών γίνεται μέσω διαδικτύου, οι νέοι Έλληνες επιχειρηματίες πληρώνουν χαράτσια υπέρ των προνομιακών επαγγελματικών ομάδων ή πολύ απλά τις συντεχνίες  του πελατειακού συστήματος. 

Έτσι εξηγούνται πολλά

Άρθρο 74 του Συντάγματος, παράγραφος 5:

[...]Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση[...]

 Σχέδιο  νόμου για την  Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία και άλλες διατάξεις του υπουργείου παιδείας προς συζήτηση και ψήφιση στην βουλή. Ο πρώην υπουργός παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος κατέθεσε σε αυτό το νομοσχέδιο τροπολογία για τα καταστήματα στο Μικρολίμανο. Μάλιστα το διαφημίζει περιχαρής και στην προσωπική του σελίδα, όπως φαίνεται από το screenshot που τραβήχτηκε στις 27-11-2014

Η προσωπική σελίδα του Κ. Αρβανιτόπουλου με την τροπολογία στο νομοσχέδιο για την Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία

Δεδομένου ότι η βουλή σέβεται το σύνταγμα, δεν μπορεί κανείς παρά να συμπεράνει πως τα μαγαζιά στο Μικρολίμανο έχουν σχέση με την έρευνα, την τεχνολογική ανάπτυξη και καινοτομία στην Ελλάδα. Και αυτό εξηγεί πολλά. Κυρίως όμως εξηγεί γιατί έχουμε παιδεία, επιπέδου καφενείου.

Υ.Γ. Για το ίδιο νομοσχέδιο κατατέθηκε τροπολογία για την ρύθμιση των βοσκοτόπων... 

Μήπως μας λείπει ένα καλό παράδειγμα;

Στην Πατησίων, κοντά στην Ομόνοια στο ύψος του Βενέτη, υπάρχει μια διάβαση πεζών που διασχίζει κάθετα το δρόμο. Σε αυτή την διάβαση, ριψοκίνδυνοι πεζοί μπορούν να "διασκεδάσουν", δοκιμάζοντας να περάσουν τον δρόμο, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη τους στα ύψη.

Σήμερα το βράδυ λοιπόν περνούσα με το αυτοκίνητο μου από αυτό το σημείο. Η κίνηση ήταν ελαφριά. Βλέπω στην άκρη του δρόμου μερικούς πεζούς να περιμένουν στην διάβαση και σταματάω. Βλέπω από τον δεξί μου καθρέφτη, ένα αμάξι να έρχεται. "Τους έφαγε, τώρα" σκέφτηκα, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη ο οδηγός κοκαλώνει! Οι πεζοί διασχίζουν τον δρόμο και χαιρετάνε. Κοιτάζω τον καθρέφτη μου, και 2 αμάξια πιο πίσω μου, βλέπω τον οδηγό που κανονικά θα έπρεπε να είχε αρχίσει ήδη τα κορναρίσματα, να σταματάει και αυτός με την σειρά του για να αφήσει κάποιους άλλους πεζούς να περάσουν!

Να ήταν που ήταν γλυκιά η βραδιά; Να ήταν το ολόγιομο φεγγάρι; Δεν ξέρω για ποιο περίεργο λόγο αλλά η Πατησίων για 30 δευτερόλεπτα έγινε ένας Ευρωπαϊκός δρόμος!

Και αν δεν είχα σταματήσει; Μήπως τελικά δεν ισχύει το "γιατί να το κάνω αφού δεν το κάνει κανείς", και πρέπει να το αντικαταστήσουμε "ας το κάνω γιατί κάποιος που θα με δει θα κάνει το ίδιο"; Μήπως τελικά αυτό που μας λείπει είναι ένα καλό παράδειγμα;

Περιμένοντας (σ)το Ασανσέρ

Το γραφείο μας βρίσκεται Ευελπίδων 47Α & Λευκάδος 33 στην Κυψέλη. Το κτίριο αποτελείται από 9 ορόφους. 6 όροφοι χρησιμοποιούνται από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΟΠΑ). Το κτίριο αποτελεί το κεντρικό σημείο διεξαγωγής των μαθημάτων των 11 μεταπτυχιακών προγραμμάτων πλήρους φοίτησης και των 14 μεταπτυχιακών προγραμμάτων μερικής φοίτησης του ΟΠΑ . Στεγάζονται επίσης τα μέλη διοικητικού και γραμματειακού προσωπικού των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, υπάρχουν γραφεία αρκετών μελών ΔΕΠ, ερευνητικά εργαστήρια μεταπτυχιακών φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων. Όπως αντιλαμβάνεστε, χρησιμοποιούν τους χώρους αυτούς πολλοί άνθρωποι.

Επιπρόσθετα, 3 όροφοι του κτιρίου χρησιμοποιούνταν από τη ΙΘ’ ΔΟΥ Αθηνών, η οποία τους τελευταίους μήνες συγχωνεύτηκε με τη ΚΓ’ ΔΟΥ Αθηνών και τη ΙΓ’ ΔΟΥ Αθηνών. Η νέα ΔΟΥ εξυπηρετεί επί καθημερινής βάσεως εκατοντάδες πολίτες.

Το καλό νέο είναι ότι στο κτίριο υπάρχουν 3 φρεσκοβαμμένα ασανσέρ χωρητικότητας 8 ατόμων το καθένα, αριθμός ικανοποιητικός για να εξυπηρετήσει την προσέλευση ακόμη και στις ώρες αιχμής. Το κακό νέο είναι ότι η πιθανότητα να λειτουργούν και τα 3 ασανσέρ ταυτόχρονα είναι αντίστοιχη με την πιθανότητα να πας σε ένα μπαρ (που απαγορεύεται δια νόμου το κάπνισμα) και να μην καπνίζουν οι θαμώνες εντός του.

Υπάρχουν μεγαλύτερες (αλλά όχι μεγάλες) πιθανότητες να δουλεύουν 2 από τα 3 ασανσέρ και ακόμη μεγαλύτερες πιθανότητες να δουλεύει 1 από τα 3 ασανσέρ. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι εικόνες όπως αυτής της φωτογραφίας...

Παρουσιάζονται δε διάφορα σουρεαλιστικά φαινόμενα στοχαστικής συμπεριφοράς των ασανσέρ: Το τελευταίο διάστημα, ένα ασανσέρ (αν παρ’ ελπίδα λειτουργεί) ανεβαίνει κανονικά μέχρι τον 8ο όροφο, αλλά για να φτάσει στον 9ο πρέπει κάποιος να το καλέσει από τον 9ο όροφο (αν πατήσεις το κουμπάκι μέσα στο ασανσέρ, δε φτάνει στον 9ο ποτέ)! Ένα άλλο ασανσέρ (αν παρ’ ελπίδα λειτουργεί) κατεβαίνει μέχρι τον 1ο όροφο, αλλά για να φτάσει στο ισόγειο πρέπει κάποιος να το καλέσει από το ισόγειο (αν πατήσεις το κουμπάκι μέσα στο ασανσέρ, δε φτάνει στο ισόγειο ποτέ)! Παράλληλα, επί καθημερινής βάσεως, είναι πολύ πιθανό να εγκλωβιστείς μέσα σε κάποιο ασανσέρ, να βρεθείς σε ένα ασανσέρ που να σταματήσει σε έναν όροφο αλλά να μην μπορείς να ανοίξεις την πόρτα, να βρεθείς σε ένα ασανσέρ που η πόρτα ανοίγει στο μέσο 2 ορόφων κλπ.

Το φαινόμενο με τα χαλασμένα ασανσέρ δεν είναι τωρινό, ούτε χτεσινό, ούτε προχτεσινό. Με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση παρουσιάζεται τουλάχιστον από το 2007 που είμαστε στο κτίριο αυτό. Έχουν αλλάξει οι συντηρητές των ασανσέρ, έχουν αλλάξει τα πρυτανικά σχήματα του ΟΠΑ, έχουν (ίσως) αλλάξει οι διοικήσεις των εφοριών, η κατάσταση όμως δε βελτιώνεται. Αδιαφορία; Διαφορετικές προτεραιότητες; Πλημμελής συντήρηση; Μη επιδιορθώσιμη βλάβη;... Ουδείς αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ενημερώσει. Οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και όσοι θέλουν να εξυπηρετηθούν θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι ο συντομότερος τρόπος για να φτάσουν στον προορισμό τους είναι από τις σκάλες- όπως τότε που δεν υπήρχαν ασανσέρ. Ευκαιρία για γυμναστική για όσους πήραν πρόσφατα κιλά ;-)…

Βαγγέλης Δούρος, Νίκος Φωτίου

Ο φερετζές του υποκριτή

Να ξεκαθαρίσω το εξής: δεν υπάρχει περιούσιος λαός, όλοι γεννιόμαστε ίσοι, με τα ίδια δικαιώματα, υποχρεώσεις και δυνατότητες. Και αυτή την ισότητα πρέπει να την διεκδικούμε και να την υπερασπιζόμαστε. Υπό αυτό το πρίσμα ο Κατίδης πρέπει να τιμωρηθεί.

Από την άλλη οι αντιδράσεις για αυτό το περιστατικό είναι για γέλια και για κλάματα, από την απόφαση της ΕΠΟ, που συνεδρίασε άρον άρον μετά τον αγώνα, μέχρι τις ανακοινώσεις τον κομμάτων.

Μπορεί να ανεχόμαστε ένα χρεοκοπημένο, πουλημένο, στημένο πρωτάθλημα, μπορεί η αλητεία των "οργανωμένων" να εκφράζεται κάθε στιγμή με τον πιο βίαιο τρόπο με την ανοχή κράτους και ομάδων, μπορεί η μέση οικογένεια να φοβάται να στείλει το παιδί της στο γήπεδο, μπορεί ο 18χρονος ντοπαρισμένος παίχτης της ΑΕΚ Αρκούδας να τιμωρήθηκε με μόλις 10 μήνες ποινή (με προοπτική να γίνει ακόμη μικρότερη), ο Κατίδης όμως δεν θα περάσει.

Μπορεί ο αθλητισμός μας να έχει γίνει διεθνώς ρεζίλι με τα κρούσματα ντόπινγκ, και τα δήθεν τρακαρίσματα, μπορεί οι ντοπαρισμένοι αθλητές να παίζουν ακόμη σε σποτάκια της ΕΡΤ για τον "περήφανο ελληνικό αθλητισμό" και να απολαμβάνουν ακόμη τις παροχές του κράτους,   μπορεί οι πισίνες να κλείνου η μία μετά την άλλη λόγω έλλειψης χρημάτων, μπορεί οι εθνικές μας να ταξιδεύουν με λεφτά από την τσέπη τους, σύμφωνα όμως με την ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ:

 "Ο ναζιστικός χαιρετισμός του νεαρού ποδοσφαιριστή Γιώργου Κατίδη θα εικονογραφήσει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, ως η μέγιστη προσβολή στις ανθρώπινες και αθλητικές αξίες και ως πρόκληση στη συλλογική μας μνήμη"

Ο Κατίδης έπρεπε να τιμωρηθεί. Πρέπει να τιμωρηθούν όμως και όλοι αυτοί οι υποκριτές που δήθεν νοιάζονται για τον αθλητισμό και τα αθλητικά ιδεώδη, που βρήκαν τον Κατίδη για να τον κάνουν φερετζέ στις δικές τους αμαρτίες, και να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου για την κατάντια στην οποία έχουν φέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο, και τον ελληνικό αθλητισμό.

Η αστυνομία που ονειρευόμαστε

14:45 επί της Ευελπίδων, ένα περιπολικό περνάει. Στη θέση του οδηγού, ο αστυνομικός, στην θέση του συνοδηγού μια γυναίκα αστυνομικός και στο πίσω κάθισμα μελαμψός με χειροπέδες.

Για ζώνη ούτε κουβέντα. Συνηθισμένο αυτό... Αλλά αυτό που προκαλεί περισσότερο είναι ο οδηγός αστυνομικός: στο ένα χέρι κρατάει το αναμμένο τσιγάρο,ενώ με το άλλο μιλάει στο κινητό του.

Τι είδε ο Γερμανός το Σάββατο το βράδυ..

Σάββατο Νοεμβρίου 2012,  και μια παρέα 8 ατόμων, εφοδιασμένοι με εκπτωτικά κουπόνια ξεκινάμε να δούμε τον Ρέμο στο "Αθηνών Αρένα"...

Πριν από λίγο καιρό, σε μια τέτοια περίπτωση θα γκρίνιαζα για άλλα πράγματα. Θα γκρίνιαζα που το σεατακι της Ρέας χάλαγε την μόστρα του μαγαζιού και δεν ήταν άξιο για το (υπόγειο) πάρκινγκ του (τι και αν μας κουβάλησαν από τις 10:30, πριν ακόμη πάνε και οι σερβιτόροι). Θα γκρίνιαζα που καθίσαμε στον θεό και θέλαμε κιάλια για να δούμε, άλλωστε 8 άτομα με κουπόνια τι ζημιά να κάνουν. Θα γκρίνιαζα για το κάπνισμα, που τι και αν έχει απαγορευτεί, το status του μαγαζιού φαίνεται από το σύννεφο καπνού που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια του κόσμου. Θα γκρίνιαζα για το πετρέλαιο που ήπιαμε ("με 20 ευρώ θες και ποτό καθαρό ρε καραμήτρο", σαν να ακούω ήδη φωνές).  Δεν θα γκρινιάξω όμως για αυτά, όσοι με ξέρουν έχουν άλλωστε βαρεθεί να με ακούνε.

Δεν μπορώ όμως να κρατηθώ στην εικόνα του χοντρού με το μουστάκι και το πούρο, και της σαραντάρας με το παλατινέ μαλλί φουσκωμένο από το κομμωτήριο, που αδειάζουν ένα μηνιάτικό μου σε γαρύφαλλα μπροστά στα πόδια του καλλιτέχνη. Και ναι, να δεχτώ τον αυτοδημιούργητο επιχειρηματία, που είπε "να ξεσκάσω λίγο ρε παιδί μου".  Αλλά στα μάτια του χοντρού μεσήλικα με την 20χρονη ξανθιά συνοδό, είδα το λαμόγιο που πριν μερικές μέρες υπέγραφε τις μειώσεις μισθού των υπαλλήλων του, στο μακρύ νυχάκι και στην χρυσή αλυσίδα, είδα τον διευθυντή κάποιας πολεοδομίας που θέλει το "λαδάκι" του για προχώρησει μια υπόθεση, στην τεράστια gucci είδα τα φακελάκια ταλαιπωρημένων ανθρώπων που περιμένουν στην αναμονή για μια επέμβαση, και στο λαμέ κοστούμι πάνω στο οποίο έπεφταν οι στάχτες από το "κουβανέζικο", είδα τον κατασκευαστή που έφτιαξε μια πλατεία για έναν δήμο και την κοστολόγησε όσο ένα ελικοδρόμιο. Και ναι για ένα Σάββατο, έγινα Γερμανός...

Φεύγοντας πήραμε και την απόδειξη (που έπρεπε να την ζητήσουμε), γιατί για την εφορία εμείς ήμασταν πρώτο τραπέζι πίστα, και εμείς πετάγαμε τα λουλούδια...

Υ.Γ. 1 Η φωτό είναι από άλλο μαγαζί, αλλά σας ορκίζομαι το ίδιο έγινε και το Σάββατο (Ελένη περιμένω φωτός)

Υ.Γ 2 Έξω από το μαγαζί ήταν λες και έκανε υπαίθρια έκθεση  η Porsche, η Merecedes και η BMW μαζί. Ειρωνεία: μια Porsche είχε Βουλγάρικες πινακίδες...

Κυρίες και κύριοι εμείς...

Δευτέρα βράδυ και στο θέατρο Badminton διοργανώνεται μια πολλά υποσχόμενη συναυλία: ο Κώστας Τουρνάς και η ορχήστρα σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ παίζουν γνωστά κομμάτια του καλλιτέχνη και το δίσκο "Απέραντα χωράφια". Μια σημαντική λεπτομέρεια: η παράσταση είναι δωρεάν! Συγκεκριμένα, επαναλαμβάνεται μετά από μια πολύ πετυχημένη πρώτη συναυλία. Ανάμεσα στο κοινό 2 αρθρογράφοι του blog, ο Νίκος και ο Χρήστος.

8:30 το βράδυ και το θέατρο έχει γεμίσει. 8:40 βγαίνει ο Τουρνάς στην σκηνή με τους μουσικούς του και λέει ένα τραγούδι για το καλωσόρισμα. Τέλος τραγουδιού, ο Τουρνάς πιάνει το μικρόφωνο και ανακοινώνει πως η ορχήστρα της ΕΡΤ απεργεί και θα κάνει την παράσταση μόνος του! Απολογείται  στον κόσμο,  που αρχικά νομίζει πως είναι αστείο και εξηγεί πως δεν υπήρχε χρόνος για να ανακοινωθεί η ακύρωση της παράστασης. Ζητάει κατανόηση, δικαιολογεί τους μουσικούς λέγοντας πως έχουν δουλέψει σκληρά για την παράσταση, αλλά αισθάνονται αδικημένοι,  και υπόσχεται πως θα κάνει ότι μπορεί για να ανταμείψει τον κόσμο που ήρθε ως εκεί.

Και έτσι έγινε. Ο 63χρονος Τουρνάς, με τους 4 μουσικούς τους, 2 ώρες στην σκηνή να λέει τραγούδια εκτός προγράμματος, και κάθε τρεις και λίγο να ζητάει την κατανόηση από τον κόσμο. Χωρίς να έχει να κερδίσει τίποτα: η παράσταση ήταν δωρεάν, η φήμη του πλέον είναι θεμελιωμένη και κανείς δεν θα του έδινε άδικο αν έλεγε πως το πρόγραμμα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ορχήστρα.

Στο διάλειμμα και το στο τέλος της παράστασης, οι συζητήσεις στα πηγαδάκια περιστρέφονταν από την απεργία: έπρεπε να απεργήσει η ορχήστρα; Τι θα συνέβαινε αν ήταν επι πληρωμή, αν η ορχήστρα δεν ήταν κάποιου δημόσιου οργανισμού αλλά ιδιωτική; Είμαστε κακεντρεχείς που δεν συμπονούμε τους εργαζόμενους (αφενός δεν πληρώσαμε εισιτήριο, αλλά από την άλλη έχουμε πληρώσει έμμεσα το κόστος της παράστασης από την φορολογία και τα τέλη της ΕΡΤ); Και πολλά άλλα ερωτήματα.

Καταλήξαμε ότι το ζητούμενο ήταν το εξής: με την χτεσινή απόφαση για απεργία, η ορχήστρα της ΕΡΤ κέρδισε ή όχι; Τι βγήκε από την απεργία; Ο κόσμος έμαθε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μουσικοί; Το κοινό (και οι πολίτες γενικότερα) συντάσσονται με τα αιτήματα της; Ή όχι; Όσοι από το κοινό γκρίνιαζαν ήταν γκρινιάρηδες ή ο τρόπος δράσης δεν είναι ο καλύτερος; Η απεργία ποιους χτύπησε χτες; Το σύστημα; Το κράτος; Τον υπουργό; Ή το κοινό; Τους φορολογούμενους πολίτες που χρηματοδοτούν την λειτουργία της; Ή δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά; Δεν μάθαμε. Αλλά είδαμε πολύ κόσμο να λέει ότι κακώς πληρώνονται αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η ερώτηση παραμένει, η ορχήστρα τι κέρδισε από την χτεσινή κίνηση;

Μια σημείωση για το τέλος:

Στα καμαρίνια ο 22 χρονος μαέστρος της ορχήστρας περιφερόταν στεναχωρημένος που δεν έγινε όπως θα έπρεπε η παράσταση. Φαινόταν πως κάποιοι άλλοι είχαν επιβάλει στους μουσικούς να μην παίξουν.

Τι να πιστέψεις;

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην αποβάθρα του ηλεκτρικού στην Ομόνοια 12 το μεσημέρι. Αριστερά η αφίσα καταγγέλλει πως με τις αποσπάσεις το προσωπικό έχει πλέον μειωθεί και δεν επαρκεί. Δεξιά, ο υπεύθυνος του σταθμού απολαμβάνει κουβεντούλα, με εφημερίδα, τσιγάρο (!!!) και φυσικά φραπέ.

Το ΔΟΥ Χαλκίδας καλεί σε μποϋκοτάζ γερμανικών προϊόντων

Σήμερα 25/7 στο ΔΟΥ Χαλκίδας υπήρχε τοιχοκολλημένη στο εσωτερικό του κτιρίου σε 2 σημεία η παρακάτω αφίσα της ένωσης προστασίας καταναλωτών Στερεάς Ελλάδας

Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο λόγος που μια δημόσια υπηρεσία δέχεται να υπάρχει μια τέτοια αφίσα στον χώρο της; Θα το δεχόμουν μια κόσμια αφίσα που να παροτρύνει την αγορά ελληνικών προϊόντων προβάλλοντας τα προτερήματα τους και τα οφέλη τους στην οικονομία, αλλά αυτό που είδα μου κάνει τελείως λαϊκίστικο και σίγουρα όχι κάτι που περιμένω να δω σε έναν τέτοιο χώρο.

Ο κλασσικός νεοέλληνας ιθαγενής

Περιττή υποσημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική

 

Η έναρξη της συναυλίας έχει προγραμματιστεί στις 21:30. Ο κλασσικός νεοέλληνας ιθαγενής θα προσέλθει με την κουστωδία του γύρω στις 22:00... και βλέπουμε.

Και θα μου πεις σε άψογα νεοελληνικά:

«Για στάσου ρε μεγάλε, τι ζόρι τραβάς εσύ τι ώρα θα έρθει; Ό,τι ώρα γουστάρει θα έρθει, λογαριασμό θα σου δώσει; Είχατε ραντεβού και σε έστησε;»

Απάντηση (σε σκέτα ελληνικά):

Θα μου ήταν παγερά αδιάφορο το τι ώρα θα έρθει (μιας και δεν είχαμε ραντεβού) αν ο νεοέλληνας ιθαγενής δεν είχε τις εξής ενδιαφέρουσες συνήθειες:

• Καίτοι είναι καθυστερημένος (κυριολεκτικά και μεταφορικά), πιστεύει ακράδαντα ότι πρέπει να βρίσκεται σε μια εξαιρετική θέση (δηλ. αρκετά κοντά στην εξέδρα) για να απολαύσει τη συναυλία όπως του αρμόζει. Για να το πετύχει, εφαρμόζει ευλαβικά το ακόλουθο τρίπτυχο: «Σπρώχνει, σκουντάει, χουφτώνει» όσους συναντά στο διάβα του μέχρις ότου βρει την ιδανική θέση για τον ίδιο και την υπέροχη παρέα του.
• Ο νεοέλληνας ιθαγενής βαριέται εύκολα. Δεν πρόκειται να περάσει τόσες ώρες στην ίδια θέση! Επαναλαμβάνει λοιπόν ευλαβικά το προηγούμενο τρίπτυχο τουλάχιστον 3-4 φορές για να έχει μια πανοραμική άποψη του θεάματος.
• Ο νεοέλληνας ιθαγενής δεν έχει έρθει απλώς για να απολαύσει τη συναυλία. Είναι μια 1^ης τάξεως ευκαιρία να σχολιάσει ό,τι του έρθει στο ξερό του το κεφάλι με τη γνωστή διακριτικότητα που δε διακρίνει τον ίδιο και την υπέροχη παρέα του. Στην τελική ανάλυση, δε βρίσκεται σε σιωπητήριο για να απαγορεύεται να μιλήσει---τύχη αγαθή σε όσους θα βρίσκονται δίπλα του και θα καταφέρουν να ακούσουν στα διαλείμματα της ακατάσχετης μπουρδολογίας του τμήματα από μερικά τραγούδια.
• Καλοκαιράκι, ζέστη, πολύωρη συναυλία… ο νεοέλληνας ιθαγενής κάποια στιγμή θα διψάσει. Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι το γεγονός αυτό πρόκειται να συμβεί με πιθανότητα που τείνει ασυμπτωτικά στη μονάδα, οπότε το αναμενόμενο θα ήταν να είχε προνοήσει a priori να προμηθευτεί νερά/αναψυκτικά/ποτά, αλλά τέτοιες σκέψεις αντιβαίνουν τον κεντρικό πυρήνα της φιλοσοφίας του νεοέλληνα ιθαγενή: «Ζήσε μόνο το τώρα και μην ασχολήσε με ο,τιδήποτε άλλο!». Και αν το καλοσκεφτούμε, γιατί να τα κρατούσε τόσες ώρες στα χέρια του, αφού δεν ξέρει προκαταβολικά πότε και αν θα διψάσει; Όταν έρθει λοιπόν η άγια στιγμή, ακολουθεί ευλαβικά το τρίπτυχό του μέχρις ότου καταφέρει να εντοπίσει το μπαρ/την καντίνα και επιστρέφει με το τρίπτυχο να έχει γίνει πια τετράπτυχο: «Σπρώχνει, σκουντάει, χουφτώνει, πιτσιλάει».
• Τύχη αγαθή, ξεδιψά. Πού θα πετάξει τα κουτάκια/ποτηράκια/μπουκαλάκια ο νεοέλληνας ιθαγενής; Υπάρχουν 2 σενάρια. Ας αρχίσουμε με το «κακό» σενάριο: Τα πετάει στο έδαφος (και φυσικά, όχι στο σημείο που στέκεται, αλλά αρκετά μακριά για να μην κινδυνεύει να τα πατήσει). Μαλάκας είναι να τα κρατάει στα χέρια του μέχρι το τέλος της συναυλίας; Δε θα μπορεί να απολαύσει τη συναυλία :( :(. Το ίδιο κάνουν και άλλοι εξάλλου. Και στην τελική ανάλυση, τι φταίει αυτός που δεν υπάρχει κάποιος κάδος εδώ κοντά, για την ακρίβεια δίπλα του; Υπάρχει όμως και το «καλό» σενάριο: Να του έδωσαν στο μπαρ/στην καντίνα μια πλαστική σακούλα. Σε αυτή την περίπτωση, μόλις ξεδιψάσει, θα τοποθετήσει πρόχειρα όσα κουτάκια/ποτηράκια/μπουκαλάκια χωράνε μέσα στη σακούλα. Στη συνέχεια, θα πετάξει τη σακούλα στο έδαφος (και φυσικά, όχι στο σημείο που στέκεται, αλλά αρκετά μακριά για να μην κινδυνεύει να τα πατήσει), καθώς και όσα κουτάκια/ποτηράκια/μπουκαλάκια δε χωρέσανε. Βλέπε το προηγούμενο bullet για την εξήγηση της αποκλίνουσας αυτής συμπεριφοράς/τι ζόρι τραβάς στην τελική, μήπως θες να σου τα δώσει να τα κρατήσεις;

Τεχνόπολις, Γκάζι, Συναυλία Σωκράτη Μάλαμα, Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012…

Πολιτικός πολιτισμός

Σήμερα το βράδυ στην Ηλιουπόλεως

Ο νόμος ισχύει για όλους;

Παρασκευή 23/4 πλατεία Καλογήρων στην Δάφνη (έξω από το σταθμός του μετρό). Δύο αστυνομικοί της τροχαίας (!!) παρκάρουν το όχημα τους ακριβώς κάτω από την απαγορευτική ταμπέλα για να πάνε στο παρακείμενο Everest....

Ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα ότι η εφαρμογή των νόμων στην Ελλάδα είναι επιλεκτική και προαιρετική.

Επιστολή στον δήμαρχο Πειραιά

Επιστολή στον δήμαρχο Πειραιά με αφορμή την αντίδραση του στην κατασκευή monorail που θα διασυνδέει τις πύλες του ΟΛΠ (http://athenstransport.com/2012/01/10/monorail/)

κ. Δήμαρχε

Σαν φοιτητής ήμουν για χρόνια τακτικός χρήστης του λιμανιού του Πειραιά. Όλα αυτά τα χρόνια μας ταλαιπωρούσε η έλλειψη ενός μέσου που να μας πηγαίνει από τον σταθμό του ΗΣΑΠ και του ΟΣΕ στην αποβάθρα του πλοίου μας. Οι μόνοι που ήταν ευτυχισμένοι με αυτή την κατάσταση ήταν οι οδηγοί ταξι που μας έγδυναν για μερικές εκατοντάδες μέτρα. Όση λοιπόν μεγάλη είναι η χαρά που βλέπω ότι επιτέλους δρομολογήθηκε η κατασκευή ενός Monorail, ακόμη πιο μεγάλη είναι η έκπληξη μου διαβάζοντας την δήλωση σας "δεν πρόκειται να δεχθεί την παραχώρηση του λιμανιού σε κάθε λογής συμφέροντα που δρουν και λειτουργούν χωρίς κοινωνική λογοδοσία και διαφάνεια".

 Αν έχετε στοιχεία καταθέστε τα και κάντε τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να γίνει επιτέλους αυτό το απολύτως αναγκαίο έργο. Αν όμως κάνετε την κλασική στείρα αντιπολίτευση το κουβαδάκι σας και σε άλλη παραλία. Δεν είναι το λιμάνι τόπος για να εξασκήτε τα μικροκομματικά σας παιχνίδια. Ο κόσμος έχει κουραστεί να παίζετε στις πλάτες του.

 Με εκτίμηση Νίκος Φωτίου

Προς τους πολιτικούς "που τα έλεγαν από παλιά"

Από το 2009 και μετά, διάφοροι επαγγελματίες πολιτικοί της μεταπολίτευσης έχουν υιοθετήσει μια ρητορική υποστήριξης της πολιτικής τους ύπαρξης λέγοντας διάφορα ωραία του τύπου "εγώ τα έβλεπα" ή "εγώ τα έγραφα" ή "εγώ τα έλεγα από νωρίς". Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα στο μυαλό μου είναι η κ. Μπακογιάννη ("τα έλεγα/έβλεπα όσο κυβερνούσε ο Καραμανλής"), ο κ. Σκανδαλίδης ("από το 1996 έλεγα ότι το ΠΑΣΟΚ έχει προσπεραστεί από την κοινωνία και τις ανάγκες της") και πρόσφατα τον κ. Πάγκαλο (για το "όλοι μαζί τα φάγαμε" είπε ότι τα λέει από το 1985 σε άρθρα του στις εφημερίδες).

Αν βάλετε πόσοι άλλοι πολιτικοί έχουν πει κατά καιρούς "τα έβλεπα/τα έλεγα", σχεδόν θα φτάσουμε σε ένα σημείο που η πλειοψηφία των πολιτικών θα δηλώσει ότι "τα έβλεπε/τα έλεγε". Αν είναι έτσι, πως φτάσαμε ως εδώ ρε παιδιά;

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το μόνο που σκέφτεστε αγαπητοί πολιτικοί είναι η επανεκλογή σας. Και επειδή τα λεφτά τέλειωσαν, τώρα θέλετε να υιοθετήσετε το προφίλ του υπεύθυνου ανθρώπου που τα έβλεπε και τα έλεγε ακόμα και την περίοδο των παχέων αγελάδων. Ακόμα και αν σας πιστέψουμε ότι τα βλέπατε/τα λέγατε, γιατί να σας ξανα-ψηφίσουμε; Με την δήλωση ότι τα βλέπατε/λέγατε, εμμέσως πλην σαφώς παραδέχεστε ότι είστε ανίκανοι: δεν μπορέσατε να πείσετε για την σπουδαιότητα της κατάστασης τότε, απλά πηγαίνατε με το ρεύμα.

Άρα, ας υποθέσουμε ότι δεν είστε ψεύτες και καιροσκόποι, αλλά είχατε δει το τι έρχεται. Το γεγονός ότι δεν κάνατε κάτι, σημαίνει ότι δεν το κάνατε καλά της δουλειά σας. Ό,τι και από τα 2 να ισχύει, προσωπικά με πείσατε για την ακαταλληλότητα σας να ηγηθείτε του τόπου. Ο τόπος χρειάζεται νέα πολιτική ηγεσία: νέα πρόσωπα, με βιογραφικό και εμπειριά (να έχουν κολλήσει ένσημα κοινώς) και όχι ανακάτεμα της τράπουλας με τα παιδιά του κομματικού σωλήνα.

Ένας εκ των τεσσάρων (δεν ξέρω αν είμαι ο κούκος ή όχι όμως)

1973-2011: «Εδώ Πολυτεχνείο!-Αιδώ Πολυτεχνείο!»

Ξενοφών Βασιλάκος, Βαγγέλης Δούρος, Νίκος Φωτίου

Υποψήφιοι Διδάκτορες στο Τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Αλήθεια, τι (και πώς) γιορτάζουμε στις (τη) 17 Νοεμβρίου; Το κεντρικό κτήριο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών παρέμεινε κλειστό 15-17 Νοεμβρίου http://www.aueb.gr/pages/news/anakoinosi_item.php?catid=2&index=1 με τις δυνάμεις της αστυνομίας να αναλαμβάνουν τη φύλαξή του (προστατεύοντάς το από ποιους;). Η Υπουργός Παιδείας αρνήθηκε να καταθέσει στεφάνι στο ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου επειδή «…- με τις συνθήκες που δημιουργούν εδώ και χρόνια οι εκτός δημοκρατικών ορίων ενέργειες δυναμικών μειοψηφιών- δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνονται καταθέσεις στεφάνων με τη συνοδεία είτε της αστυνομίας είτε των κομματικών υποστηρικτών» http://www.minedu.gov.gr/grafeio-typou/deltia-typoy/16-11-11-dilosi-tis-ypoyrgoy-paideias-gia-tin-38i-epeteio-toy-polytexneioy.html. 7000 αστυνομικοί περιπολούσαν στους δρόμους για την αποφυγή επεισοδίων. Η νεολαία του ΠΑΣΟΚ δίνει μάχη για τη διατήρηση του λάφυρού της, της ματωμένης σημαίας της εξέγερσης. Εικόνες τουλάχιστον θλιβερές…

Πριν 38 χρόνια άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους διεκδικώντας ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Και τώρα; Τώρα ο φόβος των επεισοδίων δε μας επιτρέπει να αφήσουμε ανοιχτά τα Πανεπιστήμια για να τους τιμήσουμε!

Μήπως τελικά δώσαμε μεγαλύτερη έμφαση στο ψωμί; Μήπως επιτρέψαμε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες να αναλάβουν «εργολαβικά» μας «σώσουν»; Μήπως είναι που κάποιοι πάση θυσία πρέπει να παρουσιαστούν ως μνημειώδες κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου; Η ουσία είναι μία: χρειαζόμαστε ένα «νέο Πολυτεχνείο»! Ένα Πολυτεχνείο που θα αποβάλλει και θα περιθωριοποιήσει τις χούντες της καθημερινότητάς μας, των ονείρων μας, των δικαιωμάτων μας. Ένα Πολυτεχνείο που θα απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις αυτού του τόπου, τοποθετώντας στο περιθώριο τους φασίστες της διπλανής πόρτας που καπηλεύονται κάθε εκδήλωση παιδείας και ελευθερίας.

Οι αγώνες των «ανώνυμων» Ελλήνων που βροντοφώναξαν «κάτω η Χούντα» πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Οι απλοί αυτοί αγωνιστές αποσύρθηκαν από το προσκήνιο αρνούμενοι να εξαργυρώσουν τον  ηρωισμό τους. Άφησαν έτσι πεδίο δόξης λαμπρό για τους άλλους «αγωνιστές» να μιλάνε εξ ονόματός τους/μας. Και εμείς παρατηρούμε αποσβολωμένοι κάθε λογής (κακώς εννοούμενη) συντεχνία (συνδικαλιστές, αντιεξουσιαστές, κομματικές νεολαίες, κατ’ επάγγελμα αντιπρόσωποι του έθνους) να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί για εμάς χωρίς εμάς: Οι επί παντός επιστητού φωνές τους όμως δε μας εκφράζουν, για αυτό πρέπει να έρθει η ώρα που θα ακουστούν οι δικές μας φωνές. Αντλώντας δύναμη από τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για κάτι καλύτερο, δεν μπορεί παρά να έρθει η ώρα που θα φωνάξουμε και εμείς το δικό μας «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Ίσως αυτή τη φορά όχι με αυτή τη σειρά