Σκατά στον τάφο σας

Ίσως κάποτε να μετανιώσω για αυτό το post. Ίσως να έχω γίνει υπερευαίσθητος τώρα που έγινα πατέρας. Νομίζω όμως πως δεν πρέπει να υπάρχει στον κόσμο αυτό μεγαλύτερος πόνος από αυτόν του γονιού που χάνει το παιδί του. Πόσω μάλλον όταν αυτό γίνεται με ένα τόσο φριχτό τρόπο.

Μπροστά σε αυτό το πόνο, οι άνθρωποι με εξουσία πρέπει να σωπαίνουν, να σκύβουν το κεφάλι, να παρηγορούν, να ζητάνε συγνώμη ακόμη και αν δεν φταίνε,  να δημιουργούν ελπίδες. Δεν μπορώ να καταλάβω τι πάστα ανθρώπου είναι αυτός που μπροστά σε τέτοιες στιγμές μιλάει για "τιμωρία Θεού", για την "δικαίωση της δεξιάς", αυτός που κατηγορεί του νεκρούς, αυτός που πιστεύει πως όλα πήγαν καλά και χωρίς κανένα λάθος, αυτός που τάζει διορισμούς, αυτός που υπόσχεται γκρέμισμα σπιτιών. Αυτός που βάζει την καριέρα του πάνω από τον πόνο του γονιού που χάνει το παιδί του.

Με την απειροελάχιστη πολίτικη ορθότητα που μου έχει απομένει θέλω να πω στον Αμβρόσιο, στον Άδωνη, στον Τόσκα, στον Κουρουμπλή, στον Σπρίτζη, στον Σκουρλέτη: "σκατά στον τάφο σας ξεφτιλισμένοι". Ακόμη σε όλους αυτούς που θα τους στηρίξουν: "ζώα ήσασταν, ζώα είσαστε και ζώα θα παραμείνετε"  

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μ****ς

Μάρτιος 2017, σχεδόν ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νέου ασφαλιστικού και 3 μήνες μετά την έναρξη της εφαρμογής του, ο ΕΦΚΑ ανοίγει την πλατφόρμα που επιτρέπει στους εργοδότες να δηλώσουν τους υπαλλήλους που απασχολούν με μπλοκάκι. Ενώ θα περίμενε κάποιος μια απολογητική ανακοίνωση για την καθυστέρηση, από τον ΕΦΚΑ ανακοινώθηκε αυτό. Μερικά highlights:

Εργαζόμενοι που πρόσφεραν υπηρεσίες και είχαν στην πραγματικότητα σχέση εξαρτημένης εργασίας αναγκάζονταν κάτω από την πίεση των εργοδοτών και με το φόβο της ανεργίας [...]

Αυτή η κατάσταση, που ήταν, βέβαια, "παράνομη" και σαφώς εκμεταλλευτική αλλά και ασύμφορη συνολικά για τον κόσμο της εργασίας, επιβλήθηκε, σταδιακά και μεθοδευμένα από όσους προσδοκούσαν οφέλη από την απορύθμιση της εργασία [...]

Και για να έχουν "και την πίττα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο", που σημαίνει και την εργασία ρυθμιστή και την ασφάλιση ένοχη πυροδότησαν μια έντυπη και ψηφιακή εκστρατεία σύγχυσης και αποπροσανατολισμο [...]

Αναρωτιέμαι λοιπόν.

• Γνωρίζουν εκεί στον ΕΦΚΑ πως ένας τέτοιος εργοδότης είναι και το κράτος; 
• Γνωρίζουν πως φορείς όπως τα πανεπιστήμια απασχολούν με αυτό το "παράνομο και σαφώς εκμεταλλευτικό τρόπο"  δεκάδες εργαζόμενους;
• Γνωρίζουν μήπως πως εξαιτίας των καθυστερήσεών τους όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι μέχρι και σήμερα (Μάιος) είναι απλήρωτοι;

Εδώ λοιπόν είναι που κολλάει το γνωστό τραγούδι του Γ. Μηλιώκα.

Δεν θα μιλήσω ξανά με τον Βαγγέλη

Με τον Βαγγέλη μεγαλώσαμε (επιστημονικά) μαζί, στην ίδια (επιστημονική) οικογένεια, με τον ίδιο (επιστημονικό) πατέρα. Ο Βαγγέλης αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό. Αφού έκανε μια στάση στο Παρίσι, ο Βαγγέλης κατέληξε στη Γερμανική πόλη Ααχεν και στο ομώνυμο πανεπιστήμιο.  Η μοίρα τα έφερε μάλιστα να βρεθούμε στο ίδιο ευρωπαϊκό έργο και οι δύο πλέον ως ερευνητές. Συναντήθηκα λοιπόν με το Βαγγέλη και εκεί που πίναμε τη μπύρα μας μου εξηγούσε τα βήματα που χρειάζονται για να πληρωθεί από το πανεπιστήμιο του:

• Βήμα 1: Υπογράφει μια σύμβαση
• Βήμα 2: Κάθε μήνα μπαίνει ο μισθός του στη τράπεζα 

Αναλογίστηκα λοιπόν τι χρειάζομαι να κάνω εγώ (και λίγο πολύ ο κάθε ερευνητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο)

• Προεργασία: Έναρξη επαγγέλματος, εγγράφη σε ασφαλιστικό ταμείο, έκδοση σφραγίδας
• Βήμα 1: Υπογραφή σύμβασης
• Βήμα 2: Περίπου κάθε 2 μήνες για την πληρωμή:
• Βήμα 2α: Έκδοση ασφαλιστικής ενημερότητας
• Βήμα 2β: Έκδοση φορολογικής ενημερότητας
• Βήμα 2γ: Έκδοση σχετικού τιμολογίου και αποστολή όλων στον υπεύθυνο έργου
• Βήμα 3: Συμπλήρωση Μ.Υ.Φ. στο taxis
• Βήμα 4: Πληρωμή με 20% παρακράτηση
• Βήμα 5: Κάθε τρίμηνο περιοδική δήλωση Φ.Π.Α.
• Βήμα 6: Περίπου κάθε 6 μήνες ασφαλιστικές εισφορές, το ποσό αυξάνεται περιοδικά με τυχαίο τρόπο
• Βήμα 7: Κάθε χρόνο φορολογική δήλωση
• Βήμα 8: Κάθε χρόνο, κατάθεση δικαιολογητικών για επιστροφή μέρους της παρακράτησης
• Μπόνους: Παρακολούθηση του φορολογικού που αλλάζει κάθε χρόνο

Επιπλέον και από το 2017 υπάρχει το δώρο έκπληξη του νέου ασφαλιστικού, για το οποίο παρ όλο που ψηφίστηκε από το καλοκαίρι και ισχύει σχεδόν 2 μήνες τώρα το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει ιδέα πως θα εφαρμοστεί και ως εκ τούτου έχουν σταματήσει όλες οι πληρωμές.

Φυσικά όλα αυτά, τόσο χρόνια τώρα φαίνονται φυσιολογικά. Τα θυμάσαι μόνο όταν πίνεις μια μπύρα με κάποιον σαν το Βαγγέλη, κάποιον δηλαδή που κάνει την ίδια δουλειά με σενα, πληρώνεται από την ίδια πηγή με σένα, απλά ζει σε μια άλλη χώρα. Και επειδή όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν και επειδή είμαι σε μια ηλικία που η ψυχική μου ηρεμία παίζει ρόλο, το αποφάσισα: ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ 

Χρυσό γαϊδουριάς

Ώρα αιχμής στο The Mall. Έχω από τους ανελκυστήρες υπάρχουν αυτές οι ταμπέλες

Γονείς με καροτσάκια περιμένουν να μπουν για να αλλάξουν όροφο. Όμως μάταια. Και δεν είναι ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στους ανελκυστήρες δεν κατεβαίνουν για να μπει κάποιος με καροτσάκι. Αυτό προϋποθέτει ένα επίπεδο παιδείας που δεν το έχουμε ως λαός. Εν αντιθέσει, εμείς έχουμε ανέβει σε επίπεδο γαϊδουριάς: άτομα χωρίς καρότσι, που περιμένουν και αυτοί τον ανελκυστήρα, μπαίνουν σφήνα και παίρνουν την θέση αυτών με το καρότσι! Και όλα αυτά ενώ ακριβώς μπροστά από τον ανελκυστήρα υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες. 

Αυτοί είμαστε λοιπόν. Προτιμάμε να μην αφήσουμε κάποιον γονιό με καροτσάκι ή κάποιον ανάπηρο (ναι το έχω δει και αυτό!) να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα, γιατί βαριόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τις κυλιόμενες σκάλες!

Η (κακιά) Ελλάδα που αντιστέκεται

Το 2012, εν μέσω κρίσης, θεσπίστηκε μια νέα εταιρικής μορφή: η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ), ή όπως έγινε πιο γνωστή "η εταιρία του 1 ευρώ" ή "η εταιρεία μιας στάσης".

Το σκεπτικό πίσω από αυτή την εταιρική μορφή ήταν να βοηθήσει νέους επιχειρηματίες να ανοίξουν γρήγορα μια νέα, μικρή εταιρεία με πολύ μικρό κόστος.  Το κοινό δηλαδή στο οποίο στόχευε αυτή η μορφή ήταν άτομα που θέλουν να κάνουν μια "startup".

Η εταιρική αυτή μορφή είναι πολύ διαδεδομένη στην Ευρώπη και δεν είναι λίγοι που πιστεύουν πως τέτοιες εταιρείες μπορούν να δώσουν στην ελληνική οικονομία την ώθηση που χρειάζεται για να κάνει ένα βήμα μπροστά. Θα περίμενε κανείς λοιπόν πως ο νομοθέτης θα έβαζε τον καλύτερο του εαυτό, ώστε η διαδικασία σύστασης μιας τέτοιας εταιρείας να ήταν "πρωτοποριακή", εύκολη και γρήγορη, μια διαδικασία που θα αντικατόπτριζε και την Ελλάδα που αλλάζει και εξελίσσεται. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. 

Με μια επίσκεψη στην σελίδα της κυβέρνησης στη διεύθυνση  (με το βαρύγδουπο όνομα) http://www.startupgreece.gov.gr/ πληροφορούμαστε πως για να συσταθεί μια τέτοια εταιρεία πρέπει να πληρωθούν τα εξής:

• το τέλος καταχώρησης στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.Μ.Η) που είναι  10 ευρώ
• το κόστος εγγραφής στο επιμελητήριο, το οποίο καθορίζεται από το εκάστοτε επιμελητήριο
• το Τέλος υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών, το οποίο ανέρχεται σε ποσό 5,80 ευρώ
• το Τέλος υπέρ του Ταμείου Νομικών, το οποίο ανέρχεται σε ποσοστό 0,5% επί του κεφαλαίου

Παρατηρήστε το διπλό τέλος υπέρ των δικηγόρων: τέλος υπέρ των δικηγόρων της Αθήνας και επιπλέον τέλος για το ταμείο Νομικών.

Επιπλέον στην ίδια σελίδα πληροφορούμαστε πως αν η εταιρεία συσταθεί με συμβόλαιο ή κάποιος εταίρος επιθυμεί την παρουσία δικηγόρου, οι αμοιβές του συμβολαιογράφου και του δικηγόρου ορίζονται από τον νόμο.

Δυστυχώς λοιπόν η Ελλάδα που χρεοκόπησε είναι ακόμα εδώ. Όταν σε άλλες χώρες η σύσταση εταιρειών γίνεται μέσω διαδικτύου, οι νέοι Έλληνες επιχειρηματίες πληρώνουν χαράτσια υπέρ των προνομιακών επαγγελματικών ομάδων ή πολύ απλά τις συντεχνίες  του πελατειακού συστήματος. 

Σκέψεις για την πρόοδο

"Competition swimming pool block" by Rufino Uribe

Κολυμβητήριο Ηλιούπολης, Τετάρτη πρωί με αρκετό κόσμο στη πισίνα. 3 λεωφορεία ενός "κέντρου διημέρευσης και ημερήσιας φροντίδας Α.Μ.Ε.Α" φτάνουν και αφήνουν καμιά 20αριά άτομα κάθε ηλικίας και φύλου. Μερικοί από αυτούς βάζουν μαγιό και μπαίνουν στη πισίνα, αρκετοί όμως, είτε επειδή φοβούνται είτε επειδή κρυώνουν, κάθονται με τα ρούχα τους, σχεδόν σαν αγάλματα, σε ένα παγκάκι δίπλα στο νερό. Ο κόσμος που κολυμπάει τους κοιτάζει με θλιμμένο βλέμμα, ενώ ακούω μερικούς που μουρμουράνε "τα κακόμοιρα".

Ξαφνικά ένα παιδί με μαγιό βγαίνει από τα αποδυτήρια και αντί να πέσει όπως οι υπόλοιποι στο νερό από τα πλάγια, ξεφεύγει από τη προπονήτρια και ανεβαίνει πάνω στο βατήρα. Οι υπόλοιποι που κάθονται στο παγκάκι, σαν να τους χτύπησε ρεύμα, πετάγονται και αρχίζουν να φωνάζουν "πήδα", "κάνε βουτιά". Εκείνος, κοιτάζει την προπονήτρια σαν να περιμένει να του πει έλα πίσω, αλλά εκείνη βλέποντας την χαρά των υπολοίπων του λέει σαν να τον προκαλεί "άντε ρε συ πήδα να σε δω". Ήταν φανερό πως ξαφνιάστηκε από την προτροπή της προπονήτριας, κάνει να κατέβει αλλά τελικά παίρνει φόρα και κάνει μια εντυπωσιακή "μπόμπα". Αυτοί που ήταν στο παγκάκι, όρθιοι τώρα, βαράνε παλαμάκια με όλη την δύναμη τους και γελάνε τόσο δυνατά που σίγουρα ακούγονται στα διπλανά σπίτια. Ξαφνικά το περίλυπο βλέμμα εξαφανίστηκε από όλους στην πισίνα, όλοι γελούσαν ενώ μερικοί φώναζαν μπράβο και χειροκροτούσαν. Σαν να ξαφνιάστηκαν που ανακάλυψαν ότι ο κόσμος στο παγκάκι δεν ήταν άψυχος. Δεν ξανά άκουσα κάποιον να λέει "τα κακόμοιρα".

Εμείς οι Έλληνες πιστεύω είμαστε εγωιστές και πάντα κοιτάζουμε τον εαυτό μας. Και ίσως για αυτό να μην έχουν προοδέυσει αρκετά τα τελευταία χρόνια: γιατί κάνουμε μόνο ότι χρειάζεται για να είμαστε εμείς καλά. Όσο όμως σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας, δεν πρόκειται να "ανεβούμε στο βατήρα" και να κάνουμε την εντυπωσιακή βουτιά. Γιατί στο βατήρα δεν ανεβαίνεις για να πάρεις καλύτερο iphone ή για να φας σε ένα καλύτερο εστιατόριο. Στο βατήρα ανεβαίνεις για όλους αυτούς που είτε φοβούνται είτε δεν μπορούν, και αυτό θέλει θάρρος. Και μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά ακόμη και ένας αν το κάνει ίσως είναι αρκετό για να πάρει "τα πάνω της" όλη η ομάδα.

Έτσι εξηγούνται πολλά

Άρθρο 74 του Συντάγματος, παράγραφος 5:

[...]Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου δεν εισάγεται για συζήτηση[...]

 Σχέδιο  νόμου για την  Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία και άλλες διατάξεις του υπουργείου παιδείας προς συζήτηση και ψήφιση στην βουλή. Ο πρώην υπουργός παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος κατέθεσε σε αυτό το νομοσχέδιο τροπολογία για τα καταστήματα στο Μικρολίμανο. Μάλιστα το διαφημίζει περιχαρής και στην προσωπική του σελίδα, όπως φαίνεται από το screenshot που τραβήχτηκε στις 27-11-2014

Η προσωπική σελίδα του Κ. Αρβανιτόπουλου με την τροπολογία στο νομοσχέδιο για την Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία

Δεδομένου ότι η βουλή σέβεται το σύνταγμα, δεν μπορεί κανείς παρά να συμπεράνει πως τα μαγαζιά στο Μικρολίμανο έχουν σχέση με την έρευνα, την τεχνολογική ανάπτυξη και καινοτομία στην Ελλάδα. Και αυτό εξηγεί πολλά. Κυρίως όμως εξηγεί γιατί έχουμε παιδεία, επιπέδου καφενείου.

Υ.Γ. Για το ίδιο νομοσχέδιο κατατέθηκε τροπολογία για την ρύθμιση των βοσκοτόπων... 

Γιατί διαφωνώ με το κλείσιμο της ΕΡΤ

Διαφωνώ με το κλείσιμο της ΕΡΤ, κυρίως για το τρόπο που επιχειρείται. Επιγραμματικά, διαφωνώ διότι:

α) θεωρώ ότι γίνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους για να ενισχύσει η ΝΔ το προφίλ της, με τρόπο που όμως τονώνει την πόλωση,

β) η ανακοίνωση, που κάποιος έγραψε και έδωσε στον Σ. Κεδίκογλου να διαβάσει, ήταν το λιγότερο υποκριτική.

Αναλυτικά.

Ναι, θέλω να γίνουν αλλαγές στο δημόσιο. Συμφωνώ να μειωθεί η ΕΡΤ (και όλο το δημόσιο γενικά) , θέλω να πληρώνω λιγότερα χρήματα για της ανάγκες της ΕΡΤ (και του δημοσίου) και δεν θέλω η ΕΡΤ να είναι κρατική αλλά δημόσια. Αν σκοπεύουν να την κρατήσουν κρατική (δηλαδή γραφείο Τύπου των κομμάτων), τότε επιπλέον επιθυμώ να έχω επιλογή να μην πληρώνω το ανταποδοτικό τέλος προς την ΕΡΤ.

Είχε τέτοιο στόχο η ΝΔ με τις πρόσφατες κινήσεις της; Είμαι 100% σίγουρος ότι όχι. Γιατί το λέω αυτό;

Ένα επιχείρημα για το κλείσιμο της ΕΡΤ που παρουσιάζεται είναι ότι έπρεπε να φύγουν 2000 άτομα άμεσα λόγω επιταγών της Τρόικα. Ο κ. Μανιτάκης δεν το κατάφερε με τους επίορκους (λέγεται με "διαρροές" στα ΜΜΕ), οπότε η ΝΔ αποφάσισε να προχωρήσει με το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ. Στέκει κάτι τέτοιο; Ας το δούμε λογιστικά:

α) οι υπάλληλοι της ΕΡΤ δεν πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά από το ανταποδοτικό τέλος. Η απόλυση τους δεν θα μειώσει τα έξοδα της γενικής κυβέρνησης.

β) οι απολυμένοι θα αποζημιωθούν. Με τι λεφτά; Υπάρχει πρόβλεψη; Μάλλον θα τα πάρουν από το προϋπολογισμό, άρα θα τον επιβαρύνουμε κιόλας.

γ) οι κ.κ. Κεδίκογλου-Σαμαράς είπαν ότι θα ξανανοίξει η ΕΡΤ (ως ΝΕΡΙΤ) και κάποιοι θα επαναπροσληφθούν. Αυτοί που θα εισπράξουν αποζημίωση απόλυσης θα επαναπροσληφθούν σε 2 μήνες; Είναι οικονομικά ορθό;

δ) οι κ.κ. Κεδίκογλου-Σαμαράς εξήγγειλαν ότι τις υπόλοιπες θέσεις θα τις καλύψουν με προσλήψεις προσωπικού σε κρίσιμες θέσεις του δημοσίου (νοσοκομεία-εκπαίδευση-ΚΕΠ). Λογιστικά δηλαδή, απολύεται προσωπικό που δεν πληρώνεται από το κρατικό προϋπολογισμό και θα προσληφθεί προσωπικό θα πληρώνεται από το κρατικό προϋπολογισμό.

ε) και η ΝΕΡΙΤ θα χρηματοδοτείται με ανταποδοτικό τέλος. Το ύψος του νέου τέλους δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αλλά θα πληρώνουμε και πάλι. Μάλιστα, ο κ. Κεδίκογλου χαρακτήρισε το τέλος της ΕΡΤ ως "χαράτσι". Αν και συμφωνώ να μειωθούν οι πληρωμές μου προς το κράτος, ως "χαράτσι" εγώ γνωρίζω το άλλο τέλος, για τα ακίνητα. Το να γλιτώσω 2-3 ευρώ σε κάθε λογαριασμό της ΔΕΗ είναι καλοδεχούμενο αλλά ακόμα πιο καλοδεχούμενο είναι να μειωθεί το τέλος ακινήτων που είναι πολλές φορές μεγαλύτερο.

Δεν μου είναι προφανές πώς το σχέδιο της ΕΡΤ εξυπηρετεί τα οικονομικά του κράτους (ή τα δικά μας). Αντιθέτως, νομίζω θα επιβαρύνει το κράτος με 1000-1500 επιπλέον θέσεις ΔΥ που πληρώνονται από τους άμεσους και έμμεσους φόρους. Εκτός φυσικά κι αν δεν τηρήσουν τα όσα λένε και δεν κάνουν τις αντίστοιχες προσλήψεις που μόλις προχτές εξήγγειλαν.

Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι η ΝΔ αποφάσισε να εξυγιάνει την ΕΡΤ. Με πείθει αυτό; Πάλι όχι. Γιατί;

α) οι πράξεις με τα λόγια της ΝΔ είναι αντιφατικά. Δεν γίνεται να είσαι η κομμάτι της αιτίας  διασπάθισης και κακοδιαχείρισης των πόρων της ΕΡΤ και σε ένα βράδυ να εμφανίζεσαι ως ο Λευκός Ιππότης της κάθαρσης. Ακόμα και αν η ΝΔ ισχυριστεί ότι μόλις ανέλαβε τα ηνία, δεν παύει να έχει διαχρονικές ευθύνες για την διαχείριση της ΕΡΤ την περίοδο 2004-2009. Φυσικά, αν και η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι μόλις 12 μήνες στην εξουσία, προσέλαβε γρήγορα-γρήγορα διάφορα δικά της παιδιά. Το πιο εξοργιστικό ήταν η ανακοίνωση που κάποιος έγραψε και έδωσε τον κ. Κεδίκογλου να διαβάσει. Ξεχείλιζε από υποκρισία.

β) η στάση της ΝΔ αντιπολιτευτικά πριν 1.5 χρόνο ήταν ενάντια στο σχέδιο εξυγίανσης που σήμερα η ίδια η ΝΔ καταθέτει ως πρόταση. Η ΝΔ παρουσίασε άρον-άρον το νομοσχέδιο της επιτροπής Αλιβιζάτου τελείως απροετοίμαστη (αναφορά στο Υπ. Πολιτισμού που έχει καταργηθεί και το θέμα με το www.nerit.gr).

Τι νομίζω; Από το τρόπο και την επικοινωνιακή τακτική, καταλαβαίνω ότι η ΝΔ απλά θέλει να κλείσει τη ΕΡΤ και να την ξανά-ανοίξει πλήρως ελεγχόμενη. Ο ίδιος ο ΠΘ και βουλευτές όπως η κα. Βούλτεψη και ο κ. Αδ. Γεωργιάδης το είπαν καθαρά: τους ενόχλησαν οι απεργίες. Μόνο που στη χώρα υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο. Αν μια απεργία είναι παράνομη, αυτό κρίνεται στα δικαστήρια και στην συνέχεια η κυβέρνηση μπορεί να απολύσει όσους παρανόμως απεργούν. Ας το κάνει. Αλλά η ρητορεία της ΝΔ είναι άλλη: με ενόχλησε που έκαναν απεργία και τους κλείνω.

Η ΝΔ επιλέγει την ΕΡΤ για να δείξει πυγμή, ότι είναι τολμηρή και δεν φοβάται να κλείσει μια ΔΕΚΟ. Και για να πείσουν ότι πράττουν ορθώς, η ΝΔ χρησιμοποιεί μια γλώσσα και μια υποκριτική συμπεριφορά που όμως τονώνει την πόλωση σε δεξιά-αριστερά.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όσα γίνονται στην ΕΡΤ. Θα μπορούσα να βάλω άλλη μια λίστα με λόγους που θέλω να μικρύνει η ΕΡΤ. Επίσης με ενοχλεί αυτό που γίνεται στην ΕΡΤ από προχτές: κομματικοί στρατοί με σημαιάκια, η κάμερα να δείχνει παιδάκια εργαζομένων να ρωτάνε "γιατί απολύετε το μπαμπά μου;" (πόσο πιο λαϊκιστκό;) και η κουλτούρα "αυτό θα είναι το δικό μας Πολυτεχνείο" που αναδύεται σε κάθε κινητοποίηση, με "επαναστατικά" τραγούδια της περιόδου, αναφορές σε Χούντα κλπ. Να το άλλο άκρο της πόλωσης.

Σε τι θα συμφωνούσα:
- στη προώθηση σχεδίου εξυγίανσης της ΕΡΤ. Θα υποστήριζα την μείωση σε 1-2 τηλεοπτικά κανάλια και σε μείωση μέσω  απολύσεων. Με στόχο να μειωθεί το κόστος λειτουργίας και αντίστοιχη μείωση του ανταποδοτικού τέλος. Με θεσμική αλλαγή  στο τρόπο λειτουργίας που να αποκλείει (ή μειώνει) τη διασπάθιση χρήματος. Με νομοσχέδιο ψηφισμένο από τη πλειοψηφία της Βουλής και με τρόπο που δεν θα κλείσει το σήμα της ΕΡΤ ούτε ένα λεπτό. Όχι "στις 5μμ το ανακοινώνω, στις 11μμ κλείνω το ρεύμα στο πομπό με τα ΜΑΤ".

- ταυτόχρονη εξυγίανση του τηλεοπτικού χώρου. Δημοπράτηση των τηλεοπτικών συχνοτήτων για την είσπραξη των εσόδων (που τόσο λείπουν από τον κρατικό προϋπολογισμό) και προβλέπονται σε κάθε μνημόνιο, αλλά (όλως τυχαίως;) αναβάλλονται για το μέλλον.

mr potato-head

Πανεπιστημιακά φροντιστήρια

Τα πανεπιστημιακά φροντιστήρια είναι λίγο πολύ ένα γνωστό φαινόμενο. Όπως επίσης γνωστό είναι πως εργασίες μπορούν να γίνουν κατά παραγγελία επί πληρωμή.  Πλέον  η τελευταία αυτή ανήθικη δραστηριότητα διαφημίζεται με περίσσιο θράσος στους πίνακες ανακοινώσεων των εργαστηρίων του Ο.Π.Α.

Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών που ονειρευόμαστε

Στις 17 Απριλίου θα πραγματοποιηθούν οι φοιτητικές εκλογές. Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν λάβει θέση "μάχης". Ήδη, εδώ και πολλές ημέρες, ένα τεράστιο πανό καλύπτει την πρόσοψη  του κεντρικού κτιρίου του  Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α.).

Στις 23 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί μια ημερίδα στο Ο.Π.Α. όπου θα παρουσιαστεί το ερευνητικό έργο των ερευνητών του Πανεπιστημίου που χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα Ηράκλειτος ΙΙ. Για την προβολή της εκδήλωσης υπάρχει μια μικρή αφίσα (μέγεθος Α4) και στάλθηκαν μία-δύο ηλεκτρονικές ανακοινώσεις.

Τι παράδοξο λοιπόν: Από τη μια μεριά οι φοιτητικές παρατάξεις, με τις αμφιλεγόμενες δράσεις και δραστηριότητές τους, έχουν καταλάβει με το "έτσι θέλω" και με την ανοχή των αρχών του Πανεπιστημίου την πρόσοψη του κεντρικού κτιρίου του Ο.Π.Α. Από την άλλη μεριά οι ερευνητές, που κάτω από εξαιρετικά αντίξοοες συνθήκες (ρωτήστε ένα γνωστό σας ερευνητή για να σας περιγράψει τη γραφειοκρατική διαδικασία για να εγκριθούν τα μάλλον πενιχρά κονδύλια για να προχωρησει την έρευνά του) παράγουν υψηλής στάθμης έργο όπως αποδεικνύεται από τις εργασίες τους σε υψηλού κύρους διεθνή περιοδικά συνέδρια, αρκούνται σε μια μικρή αφίσα (που σύντομα θα καλυφθεί και αυτή από μια αφίσα φοιτητικής παράταξης).

Με τη βοήθεια λοιπόν της τεχνολογίας, παρουσιάζουμε την εικόνα που ονειρευόμαστε για το Πανεπιστήμιο. Μια εικόνα-ελπίδα αλλαγής και ανάπτυξης όπου οι άξιοι άνθρωποι έρχονται στο προσκήνιο και θα έπρεπε να αποτελούν την εικόνα κάθε Πανεπιστημίου προς τα έξω.

Νίκος Φωτίου, Χρήστος Τσιλόπουλος, Βαγγέλης Δούρος, Ξενοφών Βασιλάκος

Ένας κάβουρας στα γραφεία του ΟΠΑ

Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Τρεις εικόνες ίσον τρεις χιλιάδες λέξεις. Η ιστορία όμως χρειάζεται μία εισαγωγή και έναν εμπλουτισμό για την ατμόσφαιρα.

Είσαι στο γραφείο ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι καθημερινής. Δουλεύεις, διαβάζεις, πειραματίζεσαι, κάνεις την έρευνά σου. Η ώρα είναι 3μ.μ. Αυτό δυστυχώς σημαίνει ότι δεν μπορείς να ανοίξεις το παράθυρο για δύο ακόλουθους λόγους. Πρώτος λόγος: Από το υποκατάστημα μεγάλης αλυσίδας διανομής πίτσας το οποίο βρίσκεται στην ίδια διεύθυνση (η ακριβής ορολογία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι «συστεγάζεται»;) με τα γραφεία καθηγητών και ερευνητών του ΟΠΑ βγαίνει μία απίστευτη δυσωδία από τηγανητά κρεμμύδια. Δεύτερος λόγος: Βρίσκεσαι πίσω από το κουζινάκι ενός διαμερίσματος στο οποίο οι ένοικοι έχουν μία προτίμηση σε συνταγές με εντόνως ενοχλητικά στη μυρωδιά μπαχαρικά.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που τα μάτια σου έχουν κουραστεί από την οθόνη και θέλουν να αντικρίσουν λίγο καθαρό γαλάζιο ουρανό. Με ένα απλό κοίταγμα από το γραφείο στο οποίο κάθεσαι αντικρίζεις τη θέα όπου μοιράζομαι μαζί σας στην ακόλουθη φωτογραφία.

Η θέα σου φαντάζει λίγο σκούρα πορτοκαλί έως σάπια καφέ και καθώς το σωστό είναι πως πρέπει να σηκώνεσαι και όρθιος ώστε να ξεπιάνεσαι πας για μία βόλτα πιο κοντά στο παράθυρο.

Είσαι έτοιμος να σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά να δεις και λίγο φυσικό φως όταν σου λένε μέσα από το γραφείο: «Στον ακάλυπτο υπάρχει ένας κάβουρας». Πιστεύεις πως είναι άλλο ένα πεταμένο εργαλείο στη μικρή χωματερή που έχει σχηματιστεί κάτω. Θυμάσαι εκείνη τη φορά που έφυγε από την απέναντι πολυκατοικία μία ντουζιέρα. Και ψάχνεις να βρεις τον κάβουρα.

Τι κάβουρας είναι αυτός; Όχι δεν είναι το εργαλείο. Είναι το γνωστό «καρκινοειδές μαλακόστρακο της τάξης των Δεκαπόδων και της υποτάξεως των βραχύουρων».

Θα σε συντροφεύσει και αυτός στις επόμενες ημέρες έρευνας που σου απομένουν. Μαζί και τον Αύγουστο με το κλιματιστικό να μη λειτουργεί κατά πάσα πιθανότητα επειδή κλείνει με κεντρική εντολή από την Πρυτανεία. Τότε θα ανοίγεις το παράθυρο και θα σε συντροφεύουν και οι μυρωδιές της πιτσαρίας και του απέναντι διαμερίσματος.

Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα και αυτό βγαίνει προς τα έξω.

Καρδερίνα

Μήπως μας λείπει ένα καλό παράδειγμα;

Στην Πατησίων, κοντά στην Ομόνοια στο ύψος του Βενέτη, υπάρχει μια διάβαση πεζών που διασχίζει κάθετα το δρόμο. Σε αυτή την διάβαση, ριψοκίνδυνοι πεζοί μπορούν να "διασκεδάσουν", δοκιμάζοντας να περάσουν τον δρόμο, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη τους στα ύψη.

Σήμερα το βράδυ λοιπόν περνούσα με το αυτοκίνητο μου από αυτό το σημείο. Η κίνηση ήταν ελαφριά. Βλέπω στην άκρη του δρόμου μερικούς πεζούς να περιμένουν στην διάβαση και σταματάω. Βλέπω από τον δεξί μου καθρέφτη, ένα αμάξι να έρχεται. "Τους έφαγε, τώρα" σκέφτηκα, αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη ο οδηγός κοκαλώνει! Οι πεζοί διασχίζουν τον δρόμο και χαιρετάνε. Κοιτάζω τον καθρέφτη μου, και 2 αμάξια πιο πίσω μου, βλέπω τον οδηγό που κανονικά θα έπρεπε να είχε αρχίσει ήδη τα κορναρίσματα, να σταματάει και αυτός με την σειρά του για να αφήσει κάποιους άλλους πεζούς να περάσουν!

Να ήταν που ήταν γλυκιά η βραδιά; Να ήταν το ολόγιομο φεγγάρι; Δεν ξέρω για ποιο περίεργο λόγο αλλά η Πατησίων για 30 δευτερόλεπτα έγινε ένας Ευρωπαϊκός δρόμος!

Και αν δεν είχα σταματήσει; Μήπως τελικά δεν ισχύει το "γιατί να το κάνω αφού δεν το κάνει κανείς", και πρέπει να το αντικαταστήσουμε "ας το κάνω γιατί κάποιος που θα με δει θα κάνει το ίδιο"; Μήπως τελικά αυτό που μας λείπει είναι ένα καλό παράδειγμα;

Περιμένοντας (σ)το Ασανσέρ

Το γραφείο μας βρίσκεται Ευελπίδων 47Α & Λευκάδος 33 στην Κυψέλη. Το κτίριο αποτελείται από 9 ορόφους. 6 όροφοι χρησιμοποιούνται από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΟΠΑ). Το κτίριο αποτελεί το κεντρικό σημείο διεξαγωγής των μαθημάτων των 11 μεταπτυχιακών προγραμμάτων πλήρους φοίτησης και των 14 μεταπτυχιακών προγραμμάτων μερικής φοίτησης του ΟΠΑ . Στεγάζονται επίσης τα μέλη διοικητικού και γραμματειακού προσωπικού των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, υπάρχουν γραφεία αρκετών μελών ΔΕΠ, ερευνητικά εργαστήρια μεταπτυχιακών φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων. Όπως αντιλαμβάνεστε, χρησιμοποιούν τους χώρους αυτούς πολλοί άνθρωποι.

Επιπρόσθετα, 3 όροφοι του κτιρίου χρησιμοποιούνταν από τη ΙΘ’ ΔΟΥ Αθηνών, η οποία τους τελευταίους μήνες συγχωνεύτηκε με τη ΚΓ’ ΔΟΥ Αθηνών και τη ΙΓ’ ΔΟΥ Αθηνών. Η νέα ΔΟΥ εξυπηρετεί επί καθημερινής βάσεως εκατοντάδες πολίτες.

Το καλό νέο είναι ότι στο κτίριο υπάρχουν 3 φρεσκοβαμμένα ασανσέρ χωρητικότητας 8 ατόμων το καθένα, αριθμός ικανοποιητικός για να εξυπηρετήσει την προσέλευση ακόμη και στις ώρες αιχμής. Το κακό νέο είναι ότι η πιθανότητα να λειτουργούν και τα 3 ασανσέρ ταυτόχρονα είναι αντίστοιχη με την πιθανότητα να πας σε ένα μπαρ (που απαγορεύεται δια νόμου το κάπνισμα) και να μην καπνίζουν οι θαμώνες εντός του.

Υπάρχουν μεγαλύτερες (αλλά όχι μεγάλες) πιθανότητες να δουλεύουν 2 από τα 3 ασανσέρ και ακόμη μεγαλύτερες πιθανότητες να δουλεύει 1 από τα 3 ασανσέρ. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι εικόνες όπως αυτής της φωτογραφίας...

Παρουσιάζονται δε διάφορα σουρεαλιστικά φαινόμενα στοχαστικής συμπεριφοράς των ασανσέρ: Το τελευταίο διάστημα, ένα ασανσέρ (αν παρ’ ελπίδα λειτουργεί) ανεβαίνει κανονικά μέχρι τον 8ο όροφο, αλλά για να φτάσει στον 9ο πρέπει κάποιος να το καλέσει από τον 9ο όροφο (αν πατήσεις το κουμπάκι μέσα στο ασανσέρ, δε φτάνει στον 9ο ποτέ)! Ένα άλλο ασανσέρ (αν παρ’ ελπίδα λειτουργεί) κατεβαίνει μέχρι τον 1ο όροφο, αλλά για να φτάσει στο ισόγειο πρέπει κάποιος να το καλέσει από το ισόγειο (αν πατήσεις το κουμπάκι μέσα στο ασανσέρ, δε φτάνει στο ισόγειο ποτέ)! Παράλληλα, επί καθημερινής βάσεως, είναι πολύ πιθανό να εγκλωβιστείς μέσα σε κάποιο ασανσέρ, να βρεθείς σε ένα ασανσέρ που να σταματήσει σε έναν όροφο αλλά να μην μπορείς να ανοίξεις την πόρτα, να βρεθείς σε ένα ασανσέρ που η πόρτα ανοίγει στο μέσο 2 ορόφων κλπ.

Το φαινόμενο με τα χαλασμένα ασανσέρ δεν είναι τωρινό, ούτε χτεσινό, ούτε προχτεσινό. Με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση παρουσιάζεται τουλάχιστον από το 2007 που είμαστε στο κτίριο αυτό. Έχουν αλλάξει οι συντηρητές των ασανσέρ, έχουν αλλάξει τα πρυτανικά σχήματα του ΟΠΑ, έχουν (ίσως) αλλάξει οι διοικήσεις των εφοριών, η κατάσταση όμως δε βελτιώνεται. Αδιαφορία; Διαφορετικές προτεραιότητες; Πλημμελής συντήρηση; Μη επιδιορθώσιμη βλάβη;... Ουδείς αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ενημερώσει. Οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και όσοι θέλουν να εξυπηρετηθούν θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι ο συντομότερος τρόπος για να φτάσουν στον προορισμό τους είναι από τις σκάλες- όπως τότε που δεν υπήρχαν ασανσέρ. Ευκαιρία για γυμναστική για όσους πήραν πρόσφατα κιλά ;-)…

Βαγγέλης Δούρος, Νίκος Φωτίου

Ο φερετζές του υποκριτή

Να ξεκαθαρίσω το εξής: δεν υπάρχει περιούσιος λαός, όλοι γεννιόμαστε ίσοι, με τα ίδια δικαιώματα, υποχρεώσεις και δυνατότητες. Και αυτή την ισότητα πρέπει να την διεκδικούμε και να την υπερασπιζόμαστε. Υπό αυτό το πρίσμα ο Κατίδης πρέπει να τιμωρηθεί.

Από την άλλη οι αντιδράσεις για αυτό το περιστατικό είναι για γέλια και για κλάματα, από την απόφαση της ΕΠΟ, που συνεδρίασε άρον άρον μετά τον αγώνα, μέχρι τις ανακοινώσεις τον κομμάτων.

Μπορεί να ανεχόμαστε ένα χρεοκοπημένο, πουλημένο, στημένο πρωτάθλημα, μπορεί η αλητεία των "οργανωμένων" να εκφράζεται κάθε στιγμή με τον πιο βίαιο τρόπο με την ανοχή κράτους και ομάδων, μπορεί η μέση οικογένεια να φοβάται να στείλει το παιδί της στο γήπεδο, μπορεί ο 18χρονος ντοπαρισμένος παίχτης της ΑΕΚ Αρκούδας να τιμωρήθηκε με μόλις 10 μήνες ποινή (με προοπτική να γίνει ακόμη μικρότερη), ο Κατίδης όμως δεν θα περάσει.

Μπορεί ο αθλητισμός μας να έχει γίνει διεθνώς ρεζίλι με τα κρούσματα ντόπινγκ, και τα δήθεν τρακαρίσματα, μπορεί οι ντοπαρισμένοι αθλητές να παίζουν ακόμη σε σποτάκια της ΕΡΤ για τον "περήφανο ελληνικό αθλητισμό" και να απολαμβάνουν ακόμη τις παροχές του κράτους,   μπορεί οι πισίνες να κλείνου η μία μετά την άλλη λόγω έλλειψης χρημάτων, μπορεί οι εθνικές μας να ταξιδεύουν με λεφτά από την τσέπη τους, σύμφωνα όμως με την ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ:

 "Ο ναζιστικός χαιρετισμός του νεαρού ποδοσφαιριστή Γιώργου Κατίδη θα εικονογραφήσει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου, ως η μέγιστη προσβολή στις ανθρώπινες και αθλητικές αξίες και ως πρόκληση στη συλλογική μας μνήμη"

Ο Κατίδης έπρεπε να τιμωρηθεί. Πρέπει να τιμωρηθούν όμως και όλοι αυτοί οι υποκριτές που δήθεν νοιάζονται για τον αθλητισμό και τα αθλητικά ιδεώδη, που βρήκαν τον Κατίδη για να τον κάνουν φερετζέ στις δικές τους αμαρτίες, και να ρίξουν στάχτη στα μάτια του κόσμου για την κατάντια στην οποία έχουν φέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο, και τον ελληνικό αθλητισμό.

Η αστυνομία που ονειρευόμαστε

14:45 επί της Ευελπίδων, ένα περιπολικό περνάει. Στη θέση του οδηγού, ο αστυνομικός, στην θέση του συνοδηγού μια γυναίκα αστυνομικός και στο πίσω κάθισμα μελαμψός με χειροπέδες.

Για ζώνη ούτε κουβέντα. Συνηθισμένο αυτό... Αλλά αυτό που προκαλεί περισσότερο είναι ο οδηγός αστυνομικός: στο ένα χέρι κρατάει το αναμμένο τσιγάρο,ενώ με το άλλο μιλάει στο κινητό του.

Τι είδε ο Γερμανός το Σάββατο το βράδυ..

Σάββατο Νοεμβρίου 2012,  και μια παρέα 8 ατόμων, εφοδιασμένοι με εκπτωτικά κουπόνια ξεκινάμε να δούμε τον Ρέμο στο "Αθηνών Αρένα"...

Πριν από λίγο καιρό, σε μια τέτοια περίπτωση θα γκρίνιαζα για άλλα πράγματα. Θα γκρίνιαζα που το σεατακι της Ρέας χάλαγε την μόστρα του μαγαζιού και δεν ήταν άξιο για το (υπόγειο) πάρκινγκ του (τι και αν μας κουβάλησαν από τις 10:30, πριν ακόμη πάνε και οι σερβιτόροι). Θα γκρίνιαζα που καθίσαμε στον θεό και θέλαμε κιάλια για να δούμε, άλλωστε 8 άτομα με κουπόνια τι ζημιά να κάνουν. Θα γκρίνιαζα για το κάπνισμα, που τι και αν έχει απαγορευτεί, το status του μαγαζιού φαίνεται από το σύννεφο καπνού που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια του κόσμου. Θα γκρίνιαζα για το πετρέλαιο που ήπιαμε ("με 20 ευρώ θες και ποτό καθαρό ρε καραμήτρο", σαν να ακούω ήδη φωνές).  Δεν θα γκρινιάξω όμως για αυτά, όσοι με ξέρουν έχουν άλλωστε βαρεθεί να με ακούνε.

Δεν μπορώ όμως να κρατηθώ στην εικόνα του χοντρού με το μουστάκι και το πούρο, και της σαραντάρας με το παλατινέ μαλλί φουσκωμένο από το κομμωτήριο, που αδειάζουν ένα μηνιάτικό μου σε γαρύφαλλα μπροστά στα πόδια του καλλιτέχνη. Και ναι, να δεχτώ τον αυτοδημιούργητο επιχειρηματία, που είπε "να ξεσκάσω λίγο ρε παιδί μου".  Αλλά στα μάτια του χοντρού μεσήλικα με την 20χρονη ξανθιά συνοδό, είδα το λαμόγιο που πριν μερικές μέρες υπέγραφε τις μειώσεις μισθού των υπαλλήλων του, στο μακρύ νυχάκι και στην χρυσή αλυσίδα, είδα τον διευθυντή κάποιας πολεοδομίας που θέλει το "λαδάκι" του για προχώρησει μια υπόθεση, στην τεράστια gucci είδα τα φακελάκια ταλαιπωρημένων ανθρώπων που περιμένουν στην αναμονή για μια επέμβαση, και στο λαμέ κοστούμι πάνω στο οποίο έπεφταν οι στάχτες από το "κουβανέζικο", είδα τον κατασκευαστή που έφτιαξε μια πλατεία για έναν δήμο και την κοστολόγησε όσο ένα ελικοδρόμιο. Και ναι για ένα Σάββατο, έγινα Γερμανός...

Φεύγοντας πήραμε και την απόδειξη (που έπρεπε να την ζητήσουμε), γιατί για την εφορία εμείς ήμασταν πρώτο τραπέζι πίστα, και εμείς πετάγαμε τα λουλούδια...

Υ.Γ. 1 Η φωτό είναι από άλλο μαγαζί, αλλά σας ορκίζομαι το ίδιο έγινε και το Σάββατο (Ελένη περιμένω φωτός)

Υ.Γ 2 Έξω από το μαγαζί ήταν λες και έκανε υπαίθρια έκθεση  η Porsche, η Merecedes και η BMW μαζί. Ειρωνεία: μια Porsche είχε Βουλγάρικες πινακίδες...

Κυρίες και κύριοι εμείς...

Δευτέρα βράδυ και στο θέατρο Badminton διοργανώνεται μια πολλά υποσχόμενη συναυλία: ο Κώστας Τουρνάς και η ορχήστρα σύγχρονης μουσικής της ΕΡΤ παίζουν γνωστά κομμάτια του καλλιτέχνη και το δίσκο "Απέραντα χωράφια". Μια σημαντική λεπτομέρεια: η παράσταση είναι δωρεάν! Συγκεκριμένα, επαναλαμβάνεται μετά από μια πολύ πετυχημένη πρώτη συναυλία. Ανάμεσα στο κοινό 2 αρθρογράφοι του blog, ο Νίκος και ο Χρήστος.

8:30 το βράδυ και το θέατρο έχει γεμίσει. 8:40 βγαίνει ο Τουρνάς στην σκηνή με τους μουσικούς του και λέει ένα τραγούδι για το καλωσόρισμα. Τέλος τραγουδιού, ο Τουρνάς πιάνει το μικρόφωνο και ανακοινώνει πως η ορχήστρα της ΕΡΤ απεργεί και θα κάνει την παράσταση μόνος του! Απολογείται  στον κόσμο,  που αρχικά νομίζει πως είναι αστείο και εξηγεί πως δεν υπήρχε χρόνος για να ανακοινωθεί η ακύρωση της παράστασης. Ζητάει κατανόηση, δικαιολογεί τους μουσικούς λέγοντας πως έχουν δουλέψει σκληρά για την παράσταση, αλλά αισθάνονται αδικημένοι,  και υπόσχεται πως θα κάνει ότι μπορεί για να ανταμείψει τον κόσμο που ήρθε ως εκεί.

Και έτσι έγινε. Ο 63χρονος Τουρνάς, με τους 4 μουσικούς τους, 2 ώρες στην σκηνή να λέει τραγούδια εκτός προγράμματος, και κάθε τρεις και λίγο να ζητάει την κατανόηση από τον κόσμο. Χωρίς να έχει να κερδίσει τίποτα: η παράσταση ήταν δωρεάν, η φήμη του πλέον είναι θεμελιωμένη και κανείς δεν θα του έδινε άδικο αν έλεγε πως το πρόγραμμα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ορχήστρα.

Στο διάλειμμα και το στο τέλος της παράστασης, οι συζητήσεις στα πηγαδάκια περιστρέφονταν από την απεργία: έπρεπε να απεργήσει η ορχήστρα; Τι θα συνέβαινε αν ήταν επι πληρωμή, αν η ορχήστρα δεν ήταν κάποιου δημόσιου οργανισμού αλλά ιδιωτική; Είμαστε κακεντρεχείς που δεν συμπονούμε τους εργαζόμενους (αφενός δεν πληρώσαμε εισιτήριο, αλλά από την άλλη έχουμε πληρώσει έμμεσα το κόστος της παράστασης από την φορολογία και τα τέλη της ΕΡΤ); Και πολλά άλλα ερωτήματα.

Καταλήξαμε ότι το ζητούμενο ήταν το εξής: με την χτεσινή απόφαση για απεργία, η ορχήστρα της ΕΡΤ κέρδισε ή όχι; Τι βγήκε από την απεργία; Ο κόσμος έμαθε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μουσικοί; Το κοινό (και οι πολίτες γενικότερα) συντάσσονται με τα αιτήματα της; Ή όχι; Όσοι από το κοινό γκρίνιαζαν ήταν γκρινιάρηδες ή ο τρόπος δράσης δεν είναι ο καλύτερος; Η απεργία ποιους χτύπησε χτες; Το σύστημα; Το κράτος; Τον υπουργό; Ή το κοινό; Τους φορολογούμενους πολίτες που χρηματοδοτούν την λειτουργία της; Ή δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά; Δεν μάθαμε. Αλλά είδαμε πολύ κόσμο να λέει ότι κακώς πληρώνονται αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η ερώτηση παραμένει, η ορχήστρα τι κέρδισε από την χτεσινή κίνηση;

Μια σημείωση για το τέλος:

Στα καμαρίνια ο 22 χρονος μαέστρος της ορχήστρας περιφερόταν στεναχωρημένος που δεν έγινε όπως θα έπρεπε η παράσταση. Φαινόταν πως κάποιοι άλλοι είχαν επιβάλει στους μουσικούς να μην παίξουν.

Η ...βλακεία δεν πέθανε το '73!

Πολύς ντόρος έχει ξεσπάσει για την απόφαση της αστυνομίας να απαγορεύσει τις συναθροίσεις και τις συγκεντρώσεις στους δρόμους από όπου θα περάσει η Μέργκελ. Πολλοί δεν δίστασαν (συμπεριλαμβανομένων και εκπροσώπων κομμάτων) να μιλήσουν για χούντα.

Ξεκίνησα λοιπόν και εγώ να ανταλλάσσω μηνύματα με έναν άγνωστο ο οποίος διατυμπάνιζε πως έχουμε χούντα. Του έστειλα, κάποια στιγμή, το βίντεο από την επίθεση αντιεξουσιαστών στον Watson κατά την ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας ( το βίντεο ξέθαψε ο συν-blogger Mr. Potato Head και βρίσκεται στο τέλος του άρθρου). Ο Watson για όσους δεν γνωρίζουν είναι νομπελίστας βιολόγος που συνέβαλε στην ανακάλυψη του DNA.  Η εν λόγω ομάδα θεώρησε πως κάποια δήλωση του Watson είναι ρατσιστική και με την βία διέκοψε την ομιλία του.

Η απάντηση του συνομιλητή μου, πριν του διευκρινίσω γιατί έγινε η επίθεση, ήταν "δεν καταλαβαίνω τι συγκρίνεις.. τη θεσμοθετημένη βία του κράτους που παραπέμπει σε απολυταρχικά καθεστώτα, με την απερισκέπτη παρατραβηγμένη αντίδραση ορισμένων θερμοκέφαλων νεαρών;" όταν δε του εξήγησα γιατί έγινε η επίθεση απάντησε: "Μπορείς και επιτρέπεται να περιορίσεις την έκφραση ενός φασίστα (ή αν θες οποιουδήποτε διαδίδει το μίσος και την έχθρα) χωρίς να γίνεις και εσύ φασίστας;" Με λίγα λόγια ο συνομιλητής μου, που κραύγαζε για την χούντα, ισχυρίζεται πως μπορείς με φασιστικό τρόπο να στερήσεις το δικαίωμα του λόγου από κάποιον που θεωρείς φασίστα! Και το χειρότερο: ακόμη και στον κατεξοχήν χώρο διακίνησης ιδεών, το Πανεπιστήμιο!

Θα συμφωνήσω, η βία του αντιεξουσιαστή δεν είναι ίδια με την βία του οργάνου του κράτους (δηλ. του αστυνομικού). Όμως αυτός που αποδέχεται την πρώτη μορφή βίας, είναι εξίσου βλάκας και επικίνδυνος με αυτόν που αποδέχεται την τελευταία.

Επίσης είναι δύο φορές βλάκας αυτός που από την μια κραυγάζεις πως η Χούντα δεν τελείωσε το '73 και από την άλλη αποδέχεται την βίαιη στέρηση του δικαιώματος του λόγου, και ειδικά μέσα σε ένα πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς διαπιστώνω πως πολύς κόσμος φοράει ιδεολογικές παρωπίδες και αρνείται  να δει την σφαιρική εικόνα μιας κοινωνίας που παρακμάζει. Αν δεν απαλλαγούμε όμως από αυτές, αν δεν αρχίσουμε να συζητάμε με ανθρώπους που έχουν διαφορετική ιδεολογία από εμάς και εάν δεν δούμε από κριτική ματιά πρώτα από όλα τις ίδιες μας τις απόψεις, δεν θα αποκτήσουμε το ανοικτό εκείνο μυαλό που χρειάζεται για να έλθει η αλλαγή.

Γιατί όπως έχουν πει και κάποιοι σοφοί (αυτοί δηλαδή που υπογράφουν αυτό το blog :) ) "η Ελλάδα χρεοκόπησε πρώτα ως κοινωνία"

Τι να πιστέψεις;

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην αποβάθρα του ηλεκτρικού στην Ομόνοια 12 το μεσημέρι. Αριστερά η αφίσα καταγγέλλει πως με τις αποσπάσεις το προσωπικό έχει πλέον μειωθεί και δεν επαρκεί. Δεξιά, ο υπεύθυνος του σταθμού απολαμβάνει κουβεντούλα, με εφημερίδα, τσιγάρο (!!!) και φυσικά φραπέ.

Το ΔΟΥ Χαλκίδας καλεί σε μποϋκοτάζ γερμανικών προϊόντων

Σήμερα 25/7 στο ΔΟΥ Χαλκίδας υπήρχε τοιχοκολλημένη στο εσωτερικό του κτιρίου σε 2 σημεία η παρακάτω αφίσα της ένωσης προστασίας καταναλωτών Στερεάς Ελλάδας

Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο λόγος που μια δημόσια υπηρεσία δέχεται να υπάρχει μια τέτοια αφίσα στον χώρο της; Θα το δεχόμουν μια κόσμια αφίσα που να παροτρύνει την αγορά ελληνικών προϊόντων προβάλλοντας τα προτερήματα τους και τα οφέλη τους στην οικονομία, αλλά αυτό που είδα μου κάνει τελείως λαϊκίστικο και σίγουρα όχι κάτι που περιμένω να δω σε έναν τέτοιο χώρο.