Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μ****ς

Μάρτιος 2017, σχεδόν ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νέου ασφαλιστικού και 3 μήνες μετά την έναρξη της εφαρμογής του, ο ΕΦΚΑ ανοίγει την πλατφόρμα που επιτρέπει στους εργοδότες να δηλώσουν τους υπαλλήλους που απασχολούν με μπλοκάκι. Ενώ θα περίμενε κάποιος μια απολογητική ανακοίνωση για την καθυστέρηση, από τον ΕΦΚΑ ανακοινώθηκε αυτό. Μερικά highlights:
Εργαζόμενοι που πρόσφεραν υπηρεσίες και είχαν στην πραγματικότητα σχέση εξαρτημένης εργασίας αναγκάζονταν κάτω από την πίεση των εργοδοτών και με το φόβο της ανεργίας [...]
Αυτή η κατάσταση, που ήταν, βέβαια, "παράνομη" και σαφώς εκμεταλλευτική αλλά και ασύμφορη συνολικά για τον κόσμο της εργασίας, επιβλήθηκε, σταδιακά και μεθοδευμένα από όσους προσδοκούσαν οφέλη από την απορύθμιση της εργασία [...]
Και για να έχουν "και την πίττα αφάγωτη και το σκύλο χορτάτο", που σημαίνει και την εργασία ρυθμιστή και την ασφάλιση ένοχη πυροδότησαν μια έντυπη και ψηφιακή εκστρατεία σύγχυσης και αποπροσανατολισμο [...]
Αναρωτιέμαι λοιπόν.

  • Γνωρίζουν εκεί στον ΕΦΚΑ πως ένας τέτοιος εργοδότης είναι και το κράτος; 
  • Γνωρίζουν πως φορείς όπως τα πανεπιστήμια απασχολούν με αυτό το "παράνομο και σαφώς εκμεταλλευτικό τρόπο"  δεκάδες εργαζόμενους;
  • Γνωρίζουν μήπως πως εξαιτίας των καθυστερήσεών τους όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι μέχρι και σήμερα (Μάιος) είναι απλήρωτοι;

Εδώ λοιπόν είναι που κολλάει το γνωστό τραγούδι του Γ. Μηλιώκα.


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Δεν θα μιλήσω ξανά με τον Βαγγέλη


Με τον Βαγγέλη μεγαλώσαμε (επιστημονικά) μαζί, στην ίδια (επιστημονική) οικογένεια, με τον ίδιο (επιστημονικό) πατέρα. Ο Βαγγέλης αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό. Αφού έκανε μια στάση στο Παρίσι, ο Βαγγέλης κατέληξε στη Γερμανική πόλη Ααχεν και στο ομώνυμο πανεπιστήμιο.  Η μοίρα τα έφερε μάλιστα να βρεθούμε στο ίδιο ευρωπαϊκό έργο και οι δύο πλέον ως ερευνητές. Συναντήθηκα λοιπόν με το Βαγγέλη και εκεί που πίναμε τη μπύρα μας μου εξηγούσε τα βήματα που χρειάζονται για να πληρωθεί από το πανεπιστήμιο του:

  • Βήμα 1: Υπογράφει μια σύμβαση
  • Βήμα 2: Κάθε μήνα μπαίνει ο μισθός του στη τράπεζα 
Αναλογίστηκα λοιπόν τι χρειάζομαι να κάνω εγώ (και λίγο πολύ ο κάθε ερευνητής σε ελληνικό πανεπιστήμιο)
  • Προεργασία: Έναρξη επαγγέλματος, εγγράφη σε ασφαλιστικό ταμείο, έκδοση σφραγίδας
  • Βήμα 1: Υπογραφή σύμβασης
  • Βήμα 2: Περίπου κάθε 2 μήνες για την πληρωμή:
    • Βήμα 2α: Έκδοση ασφαλιστικής ενημερότητας
    • Βήμα 2β: Έκδοση φορολογικής ενημερότητας
    • Βήμα 2γ: Έκδοση σχετικού τιμολογίου και αποστολή όλων στον υπεύθυνο έργου
  • Βήμα 3: Συμπλήρωση Μ.Υ.Φ. στο taxis
  • Βήμα 4: Πληρωμή με 20% παρακράτηση
  • Βήμα 5: Κάθε τρίμηνο περιοδική δήλωση Φ.Π.Α.
  • Βήμα 6: Περίπου κάθε 6 μήνες ασφαλιστικές εισφορές, το ποσό αυξάνεται περιοδικά με τυχαίο τρόπο
  • Βήμα 7: Κάθε χρόνο φορολογική δήλωση
  • Βήμα 8: Κάθε χρόνο, κατάθεση δικαιολογητικών για επιστροφή μέρους της παρακράτησης
  • Μπόνους: Παρακολούθηση του φορολογικού που αλλάζει κάθε χρόνο
Επιπλέον και από το 2017 υπάρχει το δώρο έκπληξη του νέου ασφαλιστικού, για το οποίο παρ όλο που ψηφίστηκε από το καλοκαίρι και ισχύει σχεδόν 2 μήνες τώρα το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει ιδέα πως θα εφαρμοστεί και ως εκ τούτου έχουν σταματήσει όλες οι πληρωμές.

Φυσικά όλα αυτά, τόσο χρόνια τώρα φαίνονται φυσιολογικά. Τα θυμάσαι μόνο όταν πίνεις μια μπύρα με κάποιον σαν το Βαγγέλη, κάποιον δηλαδή που κάνει την ίδια δουλειά με σενα, πληρώνεται από την ίδια πηγή με σένα, απλά ζει σε μια άλλη χώρα. Και επειδή όλα αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν και επειδή είμαι σε μια ηλικία που η ψυχική μου ηρεμία παίζει ρόλο, το αποφάσισα: ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ 

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Χρυσό γαϊδουριάς

Ώρα αιχμής στο The Mall. Έχω από τους ανελκυστήρες υπάρχουν αυτές οι ταμπέλες
Γονείς με καροτσάκια περιμένουν να μπουν για να αλλάξουν όροφο. Όμως μάταια. Και δεν είναι ότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στους ανελκυστήρες δεν κατεβαίνουν για να μπει κάποιος με καροτσάκι. Αυτό προϋποθέτει ένα επίπεδο παιδείας που δεν το έχουμε ως λαός. Εν αντιθέσει, εμείς έχουμε ανέβει σε επίπεδο γαϊδουριάς: άτομα χωρίς καρότσι, που περιμένουν και αυτοί τον ανελκυστήρα, μπαίνουν σφήνα και παίρνουν την θέση αυτών με το καρότσι! Και όλα αυτά ενώ ακριβώς μπροστά από τον ανελκυστήρα υπάρχουν κυλιόμενες σκάλες. 

Αυτοί είμαστε λοιπόν. Προτιμάμε να μην αφήσουμε κάποιον γονιό με καροτσάκι ή κάποιον ανάπηρο (ναι το έχω δει και αυτό!) να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα, γιατί βαριόμαστε να χρησιμοποιήσουμε τις κυλιόμενες σκάλες!

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Θα μπορούσε η επιστροφή στη δραχμή να οδηγήσει σε ανάκαμψη της εγχώριας παραγωγής και εν γένει της εγχώριας οικονομίας;

Υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που έχουν πιστέψει στο εξής επιχείρημα:

"Η επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε ανάκαμψη της εγχώριας παραγωγής και οικονομίας, έστω και μεσομακροπρόθεσμα."

Άραγε αυτό είναι εφικτό;

Ένα πρακτικό ερώτημα που μπορεί να τεθεί αφορά την εγχώρια παραγωγή και κατανάλωση κρέατος. Είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα καθότι πέραν των επιπτώσεων στη καθημερινότητά μας, αφορά ένα προϊόν το οποίο επί του παρόντος εισάγουμε πλέον του 50% των ποσοτήτων που χρειαζόμαστε [1][2].

Έστω ότι μπορούν να ισχύσουν τα εξής:

1) Η επιστροφή στη δραχμή είναι τεχνικά εφικτή και με μια ισοτιμία που με κάποιο (μαγικό) τρόπο δεν οδηγηθεί σε κατάρρευση, πχ με κάποιο δάνειο για τη δημιουργία συναλλαγματικών αποθεμάτων.

2) Ότι το υπόλοιπο 50% της παραγωγής κρέατος που χρειαζόμαστε θα μπορέσουμε να το παράξουμε εγχώρια.

Τα παραπάνω προϋποθέτουν τις εξής παραδοχές:

α) Ότι θα καταφέρουμε να έχουμε διαθέσιμες τις απαραίτητες ζωοτροφές σε ποσότητα και ποιότητα.

Τις ζωοτροφές όμως θα πρέπει είτε να τις εισάγεις ως οικονομία, είτε να τις παράξεις εγχώρια.
- Πως θα γίνει αυτό χωρίς ισχυρό νόμισμα;

- Απάντηση: με το συναλλαγματικό σου απόθεμα.. Άρα ΑΔΙΈΞΟΔΟ. Η παρούσα έλλειψη συναλλαγματικού αποθέματος θα σημαίνει αδιέξοδο ως προς τη δυνατότητα αγοράς και εισαγωγής πρώτων υλών, εν προκειμένω ζωοτροφών. Και όλα αυτά χωρίς να αναλογιστούμε ότι όλοι οι ξένοι εξαγωγείς θα απαιτούν προκαταβολή, και μάλιστα τοις μετρητοίς, για την αγορά των πρώτων υλών.

β) Έστω όμως ότι μπορεί να λυθεί μαγικά το (α), πχ με κάποιο διεθνές δάνειο οπως αναφέρεται παραπάνω.

Οι παραγωγοί κρέατος, αλλά και η οικονομία μας ως σύνολο, θα έχουν κίνητρο να εξάγουν τη παραγωγή ώστε να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους λόγω της ισοτιμίας της νέας δραχμής, αλλά και τις διαφοράς ανάμεσα στην εγχώρια και στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή αγοραστική δύναμη. Άρα και ΠΆΛΙ θα βρεθούμε προ αδιεξόδου καθότι έτσι δε θα αποφευχθεί το έλλειμμα εγχώριας προσφοράς και ζήτησης με ότι αυτό συνεπάγεται για τις τιμές αγοράς.

Μια εναλλακτική θα ήταν να προχωρήσουμε στην επιβολή περιορισμών εισαγωγών/εξαγωγών, δηλαδή, στην εκούσια απομόνωση μας και έξοδο από την ΕΕ. Η ίδια η ύπαρξη της ΕΕ έχει ως στόχο την οικονομική ένωση των κρατών μελών και τέτοιες πρακτικές δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Αν όμως αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή, τότε θα πρέπει να εξηγηθεί και αναλυθεί εκτενώς. Αφορά μια μεγάλη και σύνθετη κουβέντα σε σχέση με το γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και πολιτισμικό προσανατολισμό μας, έως και για την επιβίωση μας ως έθνος.


Ξενοφών Βασιλάκος,
ΥΔ τμ/τος πληροφορικής ΟΠΑ

[1] http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=687994
[2] http://dspace.aua.gr/xmlui/bitstream/handle/10329/4302/Smurniotopoulou_A.pdf?sequence=1

Σχετικός σύνδεσμος: http://www.meatnews.gr/2015/01/25/ti-perimenei-h-agora-kreatos/

ΥΓ: Αντίστοιχα ερωτήματα τίθενται και για την αγροτική παραγωγή, καθώς και για κάθε υπηρεσία ή προϊόν που θα παράγεται με σκοπό την εγχώρια κατανάλωση ή την εξαγωγή.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Η (κακιά) Ελλάδα που αντιστέκεται

Το 2012, εν μέσω κρίσης, θεσπίστηκε μια νέα εταιρικής μορφή: η Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ), ή όπως έγινε πιο γνωστή "η εταιρία του 1 ευρώ" ή "η εταιρεία μιας στάσης".

Το σκεπτικό πίσω από αυτή την εταιρική μορφή ήταν να βοηθήσει νέους επιχειρηματίες να ανοίξουν γρήγορα μια νέα, μικρή εταιρεία με πολύ μικρό κόστος.  Το κοινό δηλαδή στο οποίο στόχευε αυτή η μορφή ήταν άτομα που θέλουν να κάνουν μια "startup".

Η εταιρική αυτή μορφή είναι πολύ διαδεδομένη στην Ευρώπη και δεν είναι λίγοι που πιστεύουν πως τέτοιες εταιρείες μπορούν να δώσουν στην ελληνική οικονομία την ώθηση που χρειάζεται για να κάνει ένα βήμα μπροστά. Θα περίμενε κανείς λοιπόν πως ο νομοθέτης θα έβαζε τον καλύτερο του εαυτό, ώστε η διαδικασία σύστασης μιας τέτοιας εταιρείας να ήταν "πρωτοποριακή", εύκολη και γρήγορη, μια διαδικασία που θα αντικατόπτριζε και την Ελλάδα που αλλάζει και εξελίσσεται. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. 

Με μια επίσκεψη στην σελίδα της κυβέρνησης στη διεύθυνση  (με το βαρύγδουπο όνομα) http://www.startupgreece.gov.gr/ πληροφορούμαστε πως για να συσταθεί μια τέτοια εταιρεία πρέπει να πληρωθούν τα εξής:
  • το τέλος καταχώρησης στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.Μ.Η) που είναι  10 ευρώ
  • το κόστος εγγραφής στο επιμελητήριο, το οποίο καθορίζεται από το εκάστοτε επιμελητήριο
  • το Τέλος υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών, το οποίο ανέρχεται σε ποσό 5,80 ευρώ
  • το Τέλος υπέρ του Ταμείου Νομικών, το οποίο ανέρχεται σε ποσοστό 0,5% επί του κεφαλαίου
Παρατηρήστε το διπλό τέλος υπέρ των δικηγόρων: τέλος υπέρ των δικηγόρων της Αθήνας και επιπλέον τέλος για το ταμείο Νομικών.

Επιπλέον στην ίδια σελίδα πληροφορούμαστε πως αν η εταιρεία συσταθεί με συμβόλαιο ή κάποιος εταίρος επιθυμεί την παρουσία δικηγόρου, οι αμοιβές του συμβολαιογράφου και του δικηγόρου ορίζονται από τον νόμο.

Δυστυχώς λοιπόν η Ελλάδα που χρεοκόπησε είναι ακόμα εδώ. Όταν σε άλλες χώρες η σύσταση εταιρειών γίνεται μέσω διαδικτύου, οι νέοι Έλληνες επιχειρηματίες πληρώνουν χαράτσια υπέρ των προνομιακών επαγγελματικών ομάδων ή πολύ απλά τις συντεχνίες  του πελατειακού συστήματος. 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Σκέψεις για την πρόοδο

"Competition swimming pool block" by Rufino Uribe

Κολυμβητήριο Ηλιούπολης, Τετάρτη πρωί με αρκετό κόσμο στη πισίνα. 3 λεωφορεία ενός "κέντρου διημέρευσης και ημερήσιας φροντίδας Α.Μ.Ε.Α" φτάνουν και αφήνουν καμιά 20αριά άτομα κάθε ηλικίας και φύλου. Μερικοί από αυτούς βάζουν μαγιό και μπαίνουν στη πισίνα, αρκετοί όμως, είτε επειδή φοβούνται είτε επειδή κρυώνουν, κάθονται με τα ρούχα τους, σχεδόν σαν αγάλματα, σε ένα παγκάκι δίπλα στο νερό. Ο κόσμος που κολυμπάει τους κοιτάζει με θλιμμένο βλέμμα, ενώ ακούω μερικούς που μουρμουράνε "τα κακόμοιρα".

Ξαφνικά ένα παιδί με μαγιό βγαίνει από τα αποδυτήρια και αντί να πέσει όπως οι υπόλοιποι στο νερό από τα πλάγια, ξεφεύγει από τη προπονήτρια και ανεβαίνει πάνω στο βατήρα. Οι υπόλοιποι που κάθονται στο παγκάκι, σαν να τους χτύπησε ρεύμα, πετάγονται και αρχίζουν να φωνάζουν "πήδα", "κάνε βουτιά". Εκείνος, κοιτάζει την προπονήτρια σαν να περιμένει να του πει έλα πίσω, αλλά εκείνη βλέποντας την χαρά των υπολοίπων του λέει σαν να τον προκαλεί "άντε ρε συ πήδα να σε δω". Ήταν φανερό πως ξαφνιάστηκε από την προτροπή της προπονήτριας, κάνει να κατέβει αλλά τελικά παίρνει φόρα και κάνει μια εντυπωσιακή "μπόμπα". Αυτοί που ήταν στο παγκάκι, όρθιοι τώρα, βαράνε παλαμάκια με όλη την δύναμη τους και γελάνε τόσο δυνατά που σίγουρα ακούγονται στα διπλανά σπίτια. Ξαφνικά το περίλυπο βλέμμα εξαφανίστηκε από όλους στην πισίνα, όλοι γελούσαν ενώ μερικοί φώναζαν μπράβο και χειροκροτούσαν. Σαν να ξαφνιάστηκαν που ανακάλυψαν ότι ο κόσμος στο παγκάκι δεν ήταν άψυχος. Δεν ξανά άκουσα κάποιον να λέει "τα κακόμοιρα".

Εμείς οι Έλληνες πιστεύω είμαστε εγωιστές και πάντα κοιτάζουμε τον εαυτό μας. Και ίσως για αυτό να μην έχουν προοδέυσει αρκετά τα τελευταία χρόνια: γιατί κάνουμε μόνο ότι χρειάζεται για να είμαστε εμείς καλά. Όσο όμως σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας, δεν πρόκειται να "ανεβούμε στο βατήρα" και να κάνουμε την εντυπωσιακή βουτιά. Γιατί στο βατήρα δεν ανεβαίνεις για να πάρεις καλύτερο iphone ή για να φας σε ένα καλύτερο εστιατόριο. Στο βατήρα ανεβαίνεις για όλους αυτούς που είτε φοβούνται είτε δεν μπορούν, και αυτό θέλει θάρρος. Και μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά ακόμη και ένας αν το κάνει ίσως είναι αρκετό για να πάρει "τα πάνω της" όλη η ομάδα.

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Τι πετύχαμε;

Τι πετύχαμε;

Τι πετύχαμε λοιπόν μετά από τόσους θεατρινισμούς, τηλεοπτικούς/Ιντερνετικούς λεονταρισμούς, και τη δημιουργία επικίνδυνων προσδοκιών; Και λέω επικίνδυνων λόγω της απογοήτευσης, ίσως και πιθανής οργής, ενός μεγάλου και ετερόκλητου ως προς τις προθέσεις και τις ανάγκες του τμήματος των ψηφοφόρων.

Εγώ βλέπω ότι πετύχαμε τα εξής τρία:

1) Ένα μνημόνιο με άλλο όνομα στο οποίο δε γίνεται αναφορά για συγκεκριμένα πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτό μπορεί να είναι κάτι μικρό, μπορεί είναι και τίποτα. Σημαντικό εκ πρώτης μεν, αλλά .. αντισταθμίζει τη ζημιά που υποστήκαμε δε; Πιο συγκεκριμένα, το αποτέλεσμα αυτών των ημερών καθώς και της προεκλογικής περιόδου, η οποία ξεκίνησε μήνες πριν καν τη προκήρυξη της με τη δημόσια εκμετάλλευση του πνεύματος του Συντάγματος για την εκλογή προέδρου, είναι
     α) να υστερεί το κράτος τραγικά σε έσοδα,
     β) να δανειζόμαστε τόσο καιρό πολύ ακριβότερα από το μηχανισμό ELA ,
     γ) να έχει επιστρέψει το GRExit στο τύπο "καλλιεργώντας κλίμα" στην οικονομία, και μέχρι και οι Κύπριοι είναι απέναντί μας.

2) Το μνημόνιο δε σκίστηκε με ένα νόμο και σε μία μέρα, ούτε οι αγορές βαράνε στο ρυθμό του ζουρνά. Τουναντίον, "αποκτήσαμε" "βιώσιμο" χρέος..

3) Μας έφυγαν οι προηγούμενοι, διότι έβαζαν μόνο φόρους και δεν έκαναν παρά τις ελάχιστες ως προς την αξία τους μεταρρυθμίσεις (π.χ. κανένα επάγγελμα δεν άνοιξε), αλλά μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο
     α) Ενας οπαδός του κρατισμού, των αθρόων προσλήψεων, παλαιοκομματιστής Πρόεδρος. Πιο συστημικός πεθαίνεις όπως είπε και ενας φίλος. Μια εκ των χειρότερων επιλογών και συμβολισμών που θα μπορούσαν να αποδοθούν απλώς και μόνο στο ότι προσέλαβε 800 χιλ. στο δημόσιο με τη γνωστή συνέντευξη, και επειδή άφησε την Αθήνα να καεί.
     β) Ένας υπουργός παιδείας που δηλώνει με θράσος οτι η αριστεία είναι ρετσινιά και ότι ένας νόμος, ο γνωστός Νόμος πλαίσιο/Διαμαντοπούλου, των 250 και κάτι βουλευτικών ψήφων πρέπει να καταργηθει (εδώ έχει ενα δίκιο αν προχωρήσει, διότι όσοι ψηφίζουν πρέπει να μάθουν να διαβάζουν τα προγράμματα των κομμάτων, τα οποία ΔΕΝ είναι μονοθεματικά).
     γ) Έναν υπουργό (κ. Λαφαζάνη) που απαιτεί (!!!) μετοχές στον αγωγό, χωρίς χρήματα φυσικά, και τρώει απλώς κατάμουτρα πόρτα απο τους Αζέρους,
     δ) Έναν ΠΑΣΟΚο υπουργό (κ. Κουρουπλή) υγείας που στέλνει όσους έχουν ΕΟΠΥΥ μόνο στα νοσοκομεία λες και υπάρχει υποδομή. Όχι, αυτό δεν σημαίνει δωρεάν κάλυψη, αλλά ταλαιπωρία επί πληρωμή εισφορών και μήνυμα προς τους ιδιώτες ότι είτε κλείνετε, είτε ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει η φαντασία μας.
     ε) Μια Βαλαβάνη που χαρίζει τα μισά χρέη χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, διότι όσοι πληρώναμε (ακόμα κ με θυσίες) είμαστε κορόιδα. Κάποιοι ίσως πούλησαν ακίνητα, αυτοκίνητα, μείωσαν το βιοτικό τους επίπεδο από επιλογή και χωρίς να έχουν φυγαδεύσει Ευρώ έξω κ.ο.κ., για να μην έχουν χρέη στην εφορία. Αν θες να βοηθήσεις τους έχοντες αδυναμία, βάζεις εισοδηματικά κριτήρια στην όποια ρύθμιση. Η παρούσα παραβιάζει το πνεύμα της φοροαποδοτικής ικανότητας όπως αυτή περιγράφεται στο Σύνταγμά μας.
    ζ) Για το τέλος κρατώ εναν υπουργό άμυνας που δε το έχει σε τίποτα με δήλωση του να προκαλέσει Κούγκι-κο επεισόδειο, απλά και μόνο για να ικανοποιήσει το ακροατήριο του ή και τους οπαδούς της νέας - πληθωρικής όσο ποτέ άλλοτε - Δραχμής. Ευτυχώς που ο ΥπΕξ, αν και με ίδια μυαλά, φαίνεται να διαθέτει τουλάχισον (πολύ) μυαλό.

Το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι αλλαγές στο Δημόσιο. Δε ξέρω, περιμένω/ελπίζω να δω, π.χ. ότι το φοροεισπρακτικό σύστημα θα δουλέψει καλύτερα και η δικαιοσύνη τόσο με τη στενή, όσο και την ευρεία έννοια. Και όλα αυτά διότι ίσως έχω την αυταπάτη ότι κάτι το εν μέρει καινούργιο (βγάζω το 50% του βαθέως ΠΑΣΟΚ εκτός) είναι ακόμα αθώο. Επίσης, ελπίζω και σε αποκρατικοποιήσεις, διότι - μη γελιόμαστε - μόνο αυτή η κυβέρνηση μπορεί να το κάνει χωρίς συνδικαλιστικό αντάρτικο.

Τέλος, εύχομαι ότι δε θα αρχίσουν οι αποδόσεις ιθαγενειών από ιδεοληψία ή σκοπιμότητα πελατείας ψήφων μιας και το δημόσιο ποτέ ξανα δε θα χωρέσει τόσο κόσμο. Δεν είναι θέμα γούστου, είναι  θέμα ουσίας, κάποιοι θα ελεγαν και επιβίωσης βάσει της γεωπολιτικής και γεωγραφικής ιδιαιτερότητας της Ελλάδας από βορρά, νότο και ανατολή. Διότι άλλο η Σκανδιναβία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και άλλο η Ελλάδα, η Βουλγαρία, ακόμα και χώρες όπως η Ιταλία.


Εύχομαι να μην έρθει και πάλι εκείνη η στιγμή που θα φωνάξουμε, έστω και υποσυνείδητα, "ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΣΟΚ".





Σημ. συντάκτη: Το παρόν κείμενο αφορά προσωπικές σκέψεις και απόψεις, και σε καμία περίπτωση δεν εκθέτουν ή εκφράζουν τις απόψεις των φίλων και συνεργατών που συνδιαχειριζόμαστε το παρόν BLOG.